Παρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007

Μιά αφιέρωση...


Τώρα που πέρασαν οι γιορτές και ξαναγυρίζουμε στούς καθημερινούς ρυθμούς μας, νοιώθω μιά εσωτερική επιθυμία, να γράψω δυό λόγια γιά έναν φίλο που έφυγε πριν αρκετά χρόνια.
Οι άνθρωποι που επηρέασαν την ζωή μου, από τότε που άρχισα να την καταλαβαίνω, δεν ξεπερνούν τα δάκτυλα ενός χεριού. Ενα απο αυτά είναι και ο Γιάννης.
Φίλοι από την εφηβεία μας, κάπου 7 άτομα ο κορμός της παρέας, δεμένοι σαν μιά γροθιά. Ολοι γιά έναν και ο ένας γιά όλους. Μιά διαφορά των υπόλοιπων από τον φίλο ήταν, πως ενώ όλοι είμασταν φοιτητές ή σπουδαστές, ο Γιάννης ήταν εργαζόμενος από μικρός και είχε τελειώσει μόνο το δημοτικό. Ηταν και μερικά χρόνια μεγαλύτερος μας, ενώ οι υπόλοιποι είχαμε ίδια ηλικία.
Ο Γιάννης όμως ήταν πάντα ο καλύτερος συζητητής και συνήθως η δική του άποψη ήταν η μεστότερη. Μερικοί που δεν τον γνώριζαν, τον ρωτούσαν τι σπούδαζε, και αυτός γαλήνιος τους απαντούσε πως ήταν ξυλουριστής στην κατασκευή υποδημάτων.
Επάγγελμα που δεν γνωρίζω αν ευδοκιμεί τώρα στις μέρες μας με την αυτοματοποήση.
Εκανε το τελευταίο φινίρισμα στην σόλα του παπουτσιού, έκοβε τα περιττά, άλοιφε αυτή την γυαλιστερή ουσία στο κάτω μέρος, το κατάλληλο χρώμα στο προφίλ και το προιόν ηταν έτοιμο γιά την βιτρίνα.
Η αμοιβή του καλή, 15δρχ το ζευγάρι πρίν 25-30 χρόνια και με 100 ζευγάρια την ημέρα σε εποχές που είχε πολύ δουλειά , ήταν καλά λεφτά.
Εργαζόμενος σπούδασε την μικρότερη του αδελφή και στήριζε οικονομικά τον μεγαλύτερο του αδελφό που ήθελε να γίνει, και αργότερα έγινε, εισαγγελέας.
Δεν ήταν όμως μόνο αυτά. Ηταν πράος μέχρι που τον περνούσες γιά καθυστερημένο, ήταν υπομονετικός μέχρι αναισθησίας και συμπονετικός μέχρι βλακείας.
Μερικοί απ την παρέα, πήγαιναν τα καλοκαίρια να εργασθούν κοντά του γιά το χαρτσιλίκι. Περισσότερο τον πείραζαν παρά βοηθούσαν, αλλά αυτός ακόμη περισσότερο στην πλάκα.
Ποτέ δεν θα ξεχάσω τα πάρτυ που οργάνωνε στην γιορτή του. Πάντα θυμάμαι το μπιλλιάρδο που παίζαμε, σχεδόν άριστος, από τους καλύτερους παίκτες. Τις βόλτες τα βράδυα αργά στους ήσυχους τότε δρόμους της πόλης μας.
Οταν η παρέα έβγαινε γιά ρετσίνα , στον ρεφενέ, τα μισά ήταν του φίλου με την δικαιολογία ότι εμείς σπουδάζαμε. Οταν θα κερδίζαμε χρήματα κάποτε, τότε θα τον κερνούσαμε εμείς. Λυπάμαι τώρα που δεν έγινε αυτό σχεδόν ποτέ.
Κάποτε ξαφνικά μας ανακοίνωσε πως θα φύγει στην Αμερική. Τον είχαν κάνει πρόσκληση σε μιά μεγάλη παραγωγική μονάδα και θα κέρδιζε πολλά χρήματα.
Ετσι σε λίγες μέρες τον χάσαμε. Δεν έμαθα ποτέ την αιτία αλλά στάθηκε όμως άτυχος και μετά από ένα σύντομο χρονικό διάστημα, πουλούσε παγωτά στούς δρόμους της Νέας Υόρκης. Γύρισε μετά από 6 χρόνια αλλά δεν ήταν πιά ο Γιάννης που γνωρίζαμε. Υπέφερε συνεχώς από ημικρανίες, ζαλάδες και τις απέδιδε στην σκόνη και τις οσμές του χώρου εργασίας του. Το χειρότερο ήταν πως πίστευε πως τον παρακολουθούσαν, όπως στην Αμερική, σαν μετανάστη. Σταμάτησε και την δουλειά του. Στο γήπεδο, στο σινεμά, στην ταβέρνα, στην καφετέρια, πάντα κάποιοι τον παρακολουθούσαν. Με την επιμονή φίλου που είχε πλέον τελειώσει την ιατρική, επισκέφθηκαν ψυχίατρο. Μυστική διάγνωση, πως έπασχε από μανία καταδιώξεως. Με άλλα λόγια δηλαδή αρχικά στάδια σχιζοφρένιας.
Με τον καιρό χειροτέρευε, άρχισε να πιστεύει πως είναι εκπρόσωπος του Θεού ή ακόμη και ο Χριστός. Αργότερα μας είχε πεί ακόμη πως κάποιος απ την παρέα είναι μετενσάρκωση του διαβόλου. Κάποτε το ίδιο πίστευε και γιά το ανεψάκι του που υπεραγαπούσε. Αρχίσαμε έτσι να φοβόμαστε γιά την ακεραιότητα μας. Ηταν ψηλός , αθλητικός και ωραίος άνδρας. Οταν η αρρώστεια τον έζωσε γιά τα καλά, μπαινόβγαινε σε κλινικές, έκανε θεραπείες, πότε ήταν καλά και πότε ξανακατρακυλούσε. Πέθανε ο πατέρας του και τον φρόντιζε η ηλικιωμένη πλέον μητέρα του. Τα χρόνια περνούσαν και η παρέα είχε αρχίσει από καιρό να διαλύεται.
Οι περισσότεροι παντρεύθηκαν, άλλαξαν πόλεις, παρέες.
Εκανε διάφορα επαγγέλματα όταν ήταν κάπως καλά, και άλλες φορές γύριζε μόνος του στούς δρόμους προσπαθώντας να διώξει τους δαίμονες του. Κάποτε που επισκεφθήκαμε μαζί με ένα φίλο ακόμη τον γιατρό, μας είπε πως φοβόνταν, αν δεν είναι τακτικός στα φάρμακα του, και δυστυχώς δεν ήταν ποτέ, θα είχε κάποτε άσχημο τέλος.
Με τόση καλοσύνη που είχε μέσα του , θεωρούσε πως δύσκολα θα έκανε κακό σε άλλον. Θα έστρεφε την βία στο ίδιο του τον εαυτό.
Ο Γιάννης έφυγε το 1993. Επεσε από τον έβδομο όροφο της πολυκατοικίας πού έμενε, αφού πρώτα είπε στην μητέρα του γιά την σκέψη αυτή που του 'ρχεται στο μυαλό.
Η μητέρα του δεν τον πίστεψε.


Οι φωτογραφίες είναι σκαναρισμένες. Εκδρομή την Καθαρή Δευτέρα την δεκαετία του '70 κάπου στο δάσος Σείχ-Σού στην Θεσσαλονίκη. Εμφάνιση και εκτύπωση ερασιτεχνική σε σπίτι φίλου. (Ο Γιάννης δεν είναι εδώ).

12 σχόλια:

Eleni63 είπε...

Κάνεις άριστα που θέτεις το θέμα με ειλικρίνεια και αγάπη. Ο φίλος σου έπασχε από μια αρρώστεια που για πολλούς θεωρείται κατάρα αλλά είναι σαν όλες τις άλλες. Η σχιζοφρένεια υπάρχει παντού και το να αγαπάς έναν άνθρωπο με αυτή την αρρώστεια θεωρείται ύποπτο. Ξέρω, έχω και εγώ ένα φίλο που είναι έτσι στιγματισμένος. Καλός σαν αρνί. Και ζει. Ψηλός και όμορφος, βολτάρει στο Θερμαϊκό... Οποτε περνάς να τον σκέφτεσαι...

zinon είπε...

Εξαιρετική ιστορία και με πού νόημα.

Ο φίλος σου σίγουρα από κει που είναι χαμογελάει. Πάντως το τραγικό είναι ότι ενώ η κοινωνία τους στιγματίζει αυτούς τους ανθρώπους εντονότατα, αυτοί παραμένουν καλοί...

giant13 είπε...

Ελένη & Ζήνων,

Αν έγραφα περισσότερα θα το κανα μελό και δεν το θέλω καθόλου.
Ηταν ακόμη πιό πάνω απ αυτά που σύντομα εγραψα εδώ, και πρόσφερε απλόχερα ακόμη περισσότερα.

Deepak Gopi είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=E5xdtq_5iOg

gitsaki είπε...

Ήμουν περαστική από εδώ και το κείμενό σου με συγκίνησε,χωρίς να γίνει μελό,μην ανησυχείς.

giant13 είπε...

Γεωργία,

Ευχαριστώ πολύ γιά τα καλά σου λόγια και εύχομαι πολλά πολλά χρόνια στον τσαχπίνη γατούλη σου, με το σπάνιο πρόβλημα που αντιμετωπίζει.

gitsaki είπε...

Ο Ράκης και εγώ,σε ευχαριστούμε πολύ!
:)

Eleni63 είπε...

Αλλαξε χρώμα το σύστημα??

giant13 είπε...

eleni 63,

Άλλαξα πράγματι το template πιστεύοντας πως οι φώτο σε προσεχή posts θα έχουν καλύτερο background σύμφωνα με αυτά που υποστηρίζει ο Γάτος.

andy dufresne είπε...

Πικρή ιστορία.

Παρασύρθηκα όταν τη διάβαζα, άμεση γραφή, αλλά τί να την κάνεις την τέχνη όταν η ζωή γίνεται τόσο πουτάνα...

Ένα ποτήρι κρασί για το Γιάννη απόψε.

Στην υγειά μας!

zoi είπε...

Πολύ με συγκίνησε η ιστορία. Άσχημο να χάνεις φίλο, πάντα κάτι θα σου λείπει.

giant13 είπε...

Andy,

Πολύ σωστά, ένα ποτήρι κρασί γιά τον Γιάννη.
Του άρεσε το κρασάκι και μάλιστα αν υπήρχε μουσική Θεοδωράκη ή Χατζιδάκι, με τον Γρηγόρη και τον Στελλάρα ήταν σίγουρο ότι θα φεύγαμε φτιαγμένοι.


Zoi,

Ευχαριστώ γιά την επίσκεψη σου, ναι είναι αλήθεια ένας πραγματικός φίλος όσα χρόνια και να περάσουν σου λείπει.