Κυριακή, Αυγούστου 23, 2009

Δρόμοι

Άραγε τι συναισθήματα και πόσο διαφορετικά η και αντιφατικά μπορεί να γεννήσει ένας δρόμος σε διαφορετικές εποχές;


Πόσο αλλοιώτικα ζεις την διαδρομή αν πορεύεσαι μόνος η με παρέα;


Και αν οδηγάς τι μουσική ψάχνεις να ακούσεις την ώρα τούτη;















Ορεινή Χαλκιδική, 20 Αυγούστου 2009
















Η ίδια διαδρομή στις 3 Νοεμβρίου 2008


Για τους φίλους που ίσως να μη γνωρίζουν, η Χαλκιδική εκτός από όμορφες παραλίες, έχει και μαγευτικές ορεινές διαδρομές.

"Κλικ" στις φωτο για μεγένθυνση.

Δευτέρα, Αυγούστου 03, 2009

Μνήμες......

Θεσσαλονίκη,σήμερα, λιμάνι.....λίγα μέτρα απ τα λαδάδικα.

Οι..... πουτάνες της εφηβείας μου.

Πέμπτη, Ιουνίου 25, 2009

Τι θέλει να πει εδώ ο ποιητής;

Εδώ και αρκετό καιρό, από τότε που το πρωτοπρόσεξα μέσα απ το αστικό κατεβαίνοντας στο κέντρο, ηθελα να βρεθώ μπροστά του για να το φωτογραφίσω έστω και με το κινητό για να το κάνω ανάρτηση.

Δεν έτυχε, ο χρόνος πέρασε, και έτσι σήμερα, μετά από επίπονες προσπάθειες να βρώ κάποιες πιθανές φωτο στο διαδίκτυο, έπεσα τυχαία πάνω στους Άθλιους.




Με πρόλαβε λοιπόν ο άγνωστος μου μέχρι τώρα συμπολίτης blogger και σχολίασε το απίθανο αυτό δημιούργημα.

Αλήθεια ποιά φωτισμένα καλλιτεχνικά μυαλά είχαν την μεγάλη έμπνευση για το στήσιμο του στον χώρο αυτό;

Πόσο άραγε να κόστισε και πόσοι τα κονόμησαν;

Πρόκειται για τον προαύλιο χώρο του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης, μπροστά στην ιστορική πλατεία της ΧΑΝΘ.

Μήπως οι αρχαιολόγοι ανακαλύπτουν - ξεθάβουν τα αρχαία ευρήματα αμπαλαρισμένα σε ξύλινα κιβώτια και το ξυλοπρίονο, (τουλάχιστον πρόκειται για πιστή μεγένθυση πραγματικού), χρησιμεύει στο ξεαμπαλάρισμα;

Μήπως χρειάζεται για να τεμαχίζουν τα ευρήματα;

Μπα δεν πιστεύω, το μόνο είδος αρχαίων που μας λείπει είναι τα ξύλινα.
Όλα μας τα ευρήματα είναι πέτρινα, μαρμάρινα, σιδερένια, χάλκινα, χρυσά, ασημένια, αντε και κανά δυό υφαντά.

Μήπως αναπαριστά την "πρόοδο", στημένο κατακόρυφα έτσι όπως ατενίζει τον ουρανό , και το απαίδευτο στα καλλιτεχνικά μυαλό μου δεν μπορεί να το συλλάβει;

Δεν μπορώ να το πιάσω το θέμα ρε γμτ μου και θα σκάσω.
Όποιος γνωρίζει η σκέφτεται κάτι άλλο ας με βοηθήσει.

Μα θα τους πείραζε, αφού ήθελαν να βάλουν κάτι, μιά όμορφη σύνθεση από κλασσικά εργαλεία των αρχαιολόγων;
Δοξα τον θεό έχουν αρκετά, αλλά ξυλοπρίονο;

Υ.Γ. Οι φωτο είναι δανικές , χωρίς την άδεια του, απ τον Γιάννη Αγιάννη. Πιστεύω να μη ενοχληθεί.

Σάββατο, Μαΐου 09, 2009

Ghost Rider in the Sky

Αyrton Senna Da Silva...........in memoriam.

Τρία παγκόσμια πρωταθλήματα.

41 νίκες, (πρώτες θέσεις βάθρου).

65 πρώτες θέσεις εκκίνησης, (pole positions).



Τρέχει πιά με το μονοθέσιο του στους δρόμους του παραδείσου.


Duane Eddy




Είναι εκεί με την παρέα των άλλων μεγάλων πιλότων που από μικρός θαύμαζε και ήθελε να μοιάσει.


Είναι στο απέραντο ελεύθερο γαλάζιο, εκεί που δεν παραμονεύει η επικίνδυνη στροφή Tamburello με τον τσιμεντένιο θανατηφόρο τοίχο μπροστά της, όπου πριν 15 χρόνια, την πρωτομαγιά του 1994, του έκοψε το νήμα της ζωής στα 34 χρόνια του. Την ζωή ενός απ τους μεγαλύτερους, αν και για πολλούς ειδικούς, μεγαλύτερου πιλότου όλων των εποχών της F1, αλλά και υπέροχου ανθρώπου.


Το βλέμμα του, σοβαρός η χαμογελαστός είχε μια μελαγχολία, λες και στα βάθη της ψυχής του υπήρχε γραμμένο το τέλος.

Το βλέμμα αυτό χάθηκε για πάντα το μεσημέρι της Κυριακής εκείνης του ορθόδοξου Πασχα μας.


Κάποιος μπορεί να πει πως ήταν ιδιόρρυθμος η και μερικές φορές εριστικός, (κάποτε χαστούκισε δημόσια τον ανεκδιήγητο με τα καμώματα του πιλότο Eddie Irvine), πότε πότε και αυθάδης στην διάρκεια δοκιμών και αγώνων, όταν απαιτούσε το σωστό και ακέραιο τα οποία ήταν και o αυτοσκοπός του.

Ήταν όμως αυτός που σταμάτησε το μονοθέσιο του για να βοηθήσει τον Martin Donnely, σε ένα τρομαχτικό ατύχημα που είχε. Βγήκε και έτρεξε, να κρατήσει το κεφάλι του συναθλητή του, με κίνδυνο της ζωής του, στο κέντρο της πίστας, μέχρι να φτάσει το ιατρικό τημ. Ο Donnely συνήλθε μετά από κώμα 3 μηνών.





Έχει πει : "Ένας φόβος πλημμυρίζει την ψυχή μου όταν μπαίνω στο μονοθέσιο."

Ήταν όμως αυτός, που σε κάποιο γκραν πρί, όπου σε καταρακτώδη βροχή η πίστα είχε γίνει επίκινδυνη και αρκετοί πιλότοι μεταξύ αυτών και ο ανταγωνιστής και συναγωνιστής του στην ίδια ομάδα, ο επονομαζόμενος και "καθηγητής", για την χειρουργική ακρίβεια οδήγησης του, Alain Prost, αρνήθηκαν να τρέξουν.

Ο Senna μπήκε στην πίστα και σε μερικά σημεία έπιασε τα 271χλμ/ωρα.

Η απάντηση του ήταν : "Πληρωνόμαστε πολύ καλά γι αυτό που κάνουμε και δεν πρέπει να το στερήσουμε απ τον κόσμο που περιμένει να μας δεί.



*************

O Michael Schumacher ξεσπά σε λυγμούς στην συνέντευξη τύπου μετά την ισοφάριση του αριθμού πρώτων νικών του Ayrton Senna.




*************

Ξεκίνησε ένα ίδρυμα όπου θα μπορούσαν να βρούν στέγη, τροφή, παιδεία η κάτι απ αυτά όλα, τα πάμπτωχα παιδιά απ τις φαβέλες της πατρίδας του Βραζιλίας.

Είχε πει συγκεκριμένα : " Θέλω να προσφέρω στα παιδιά αυτά, ένα πολύ μικρό κομμάτι απ αυτά που πρόσφερε η ζωή πλουσιοπάραχα σε μένα".
Ήταν δε, ο σκοπός της ζωής του όταν θα σταματούσε να αγωνίζεται.

Το ίδρυμα με την βοήθεια και διάφορων εισφορών, ανδρώθηκε υπό την επίβλεψη της αγαπημένης του αδελφής Vivian Senna. Μέχρι τώρα έχει βοηθήσει με τον ένα η άλλο τρόπο, πάνω από 400.000 παιδιά.

*************


Δεν θέλω να προσθέσω κάτι παραπάνω, στο youtube, μπορεί να βρεί όποιος επιθυμεί ,αναρίθμητα video για την μεγάλη αυτή προσωπικότητα.

Απλά ήθελα κι εγώ με την σειρά μου να τον τιμήσω στον δικό μου ασήμαντο ιντερνετικό χώρο.

Παράξενο αλλά η μεγάλη στενοχώρια και η βαθύτατη λύπη μου για τον άτυχο και άδικο χαμό ενός πιλότου F1, που ούτε συγγενής ούτε φίλος μου υπήρξε, χωρίς καν να τον έχω γνωρίσει προσωπικά, ακόμη και τώρα είναι ανεξήγητη.


Η μόνη εξήγηση ίσως να είναι πως η πολύπλευρη αυτή προσωπικότητα είχε αυτό το κάτι που μαγνήτιζε τα εκατομμύρια των θαυμαστών του, που τον ένοιωθαν όπως κι εγώ, δικό τους άνθρωπο.

Πέμπτη, Απριλίου 16, 2009

ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΕΣ ΕΥΧΕΣ


ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ
πάνω απ όλα
με υγεία....
..... τα υπόλοιπα ακολουθούν

glitter-graphics.com

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 26, 2009

Γιάννης Μηλιώκας

Τυχαίνει να είναι και συμπολίτης μου, στην Θεσσαλονίκη μεγάλωσε, άσχετα αν τώρα ζει στην Αθήνα.

Τα τραγούδια του πάντοτε είχαν κάτι το ξεχωριστό, τουλάχιστον αυτά που ερμήνευε ο ίδιος, είτε ήταν διασκευές είτε ολότελα δικά του σε στίχους και μουσική.

Φυσικά σε κάποιους ήταν το κόκκινο πανί. Καυτηρίαζε και ξεδίπλωνε μέσα απ την σάτυρα του, πτυχές της κοινωνίας μας, που δεν μας τιμούν.

Με λίγα λόγια δηλαδή τους τα χωνε κανονικά, όπως με το περίφημο Greco Mascara.

Με δική του επιλογή απουσίασε γιά αρκετά χρόνια, αλλά τελευταία επανέκαμψε και χτύπησε με την διασκευή του γνωστού "Άντρα μου πάει" του Corliano Franco.

Aναφέρεται σε συγκεκριμένους ΜΑΛΑΚΕΣ .
Πόσοι άραγε τέτοιοι υπάρχουν στην Ελλαδίτσα μας; Τους βλέπουμε τους ακούμε τους ζούμε καθημερινά.

Το άκουσα σε δυό τηλεοπτικές εκπομπές, το ψάρεψα απ το YouTube και σας το παρουσιάζω.









Καλή Αποκρηά και Καθαρή Δευτέρα.


Πετάξετε και κανέναν χαρταετό, αν και όπου μπορείτε, έτσι για να διατηρούμε το έθιμο.

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 04, 2009

Αναμνήσεις σε νότες

Δεν ξέρω αν αυτό που μου συμβαίνει οφείλεται στο ότι γερνάω, αλλά δεν μπορώ πια να χαρώ ελληνική μουσική, εκτός από μερικές εξαιρέσεις.
Αν εξαιρέσω έναν Μαχαιρίτσα, Μακεδόνα, Θηβαίο, Πρωτοψάλτη, Αρβανιτάκη και μερικούς ακόμη, τα τραγούδια των υπολοίπων λες και είναι το ίδιο τραγούδι, μεταλλαγμένο, παραποιημένο.
Γυφτοτσιφτετέλια, λαικοπόπ, της κλάψας της καψούρας, του αχ-βαχ, του ανεκπλήρωτου one stand sex.
Τραγούδια που μετά από ένα μήνα αφού πουλήσουν ότι πουλήσουν, ξεχνιούνται για πάντα.
Ερμηνευτές και ερμηνεύτριες που στο σύντομο χρονικό διάστημα της θεοποίησης τους, γίνονται celebrities και κάτοχοι εξοχικών και πανάκριβων σπορ αυτοκινήτων. Θεοί και θεές που εκστασιάζονται απ την ανυπέρβλητη συγκλονιστική ερμηνεία τους, κάθριδροι και μισόγυμνοι, χωμένοι μέσα σε σωρούς λουλουδιών, προσφορά των θαυμαστών τους.

Πάντως, για να λέμε και όλη την αλήθεια, εχω βρεθεί και γώ σε τέτοιους χώρους, αλλά όχι προγραμματισμένα, πάντα στο ξαφνικό και πάντα για την συνέχεια του κεφιού, μετά από κάποια γερή οινοποσία.

Ίσως ο ξεπεσμός του ελληνικού τραγουδιού να οφείλεται και σε αυτό που είπε ο Μητσιάς σε μιά παρουσία του στην τηλεόραση πριν λίγες μέρες.
Στο ότι, παλιότερα έγραφαν οι συνθέτες με τους στιχουργούς και έψαχναν ερμηνευτές, ενώ τώρα οι τραγουδιστές ψάχνουν συνθέτες και στιχουργούς.


Ανασκαλίζοντας χθές, έναν εξωτερικό σκληρό δίσκο που χω, με κάπου 250 GB ελληνικής μουσικής, για να ανανεώσω και εμπλουτίσω το ipod χωρητικότητας 30 GB που συνδέω στο αυτοκίνητο, έπεσα σε κάτι πανέμορφα ξεχασμένα τραγούδια που σπάνια ακούγονται πλέον.

Στίχοι και νότες της πρώτης μου νιότης, ακούσματα δεμένα με αναμνήσεις, όχι απαραίτητα πάντα όμορφες, αλλά κομμάτια του πάζλ της ζωής μου.


Επειδή δε ακόμη και το διαδίκτυο καμμιά φορά είναι μικρό, έπεσα στον γνωστό συμπολίτη μου blogger Μαύρο Γάτο κατά κόσμον Μιλτιάδη Θαλασσινό, να κάνει αναφορά σε δυό απ τα αγαπημένα μου.

Πρόκειται, στην πρώτη περίπτωση, για 12 τραγούδια, με γενικό τίτλο "Αχ Ερωτα", σε μουσική του Χρήστου Λεοντή, ποίηση του Λόρκα και μετάφραση απ τον Λευτέρη Παπαδόπουλο.
Τραγουδούν ο Μανώλης Μητσιάς, η Τάνια Τσανακλίδου και χορωδία.
Πρωτοκυκλοφόρησε το 1974.









Μέρα γεμάτη θλίψη

*Κοντραμπαντιέρης = θαλασσινός λαθρέμπορος.


Αχ Έρωτα




Λούζεται η αγάπη μου



Στην δεύτερη περίπτωση, πάλι έχουμε μια συλλογή 12 τραγουδιών με γενικό τίτλο "12 τραγούδια του Λόρκα", που κυκλοφόρησε το 1969.
Συνθέτης είναι ο Γιάννης Γλέζος, ερμηνευτές ο Γιάννης Πουλόπουλος και η Έλενα Κυρανά.
Η ποίηση είναι πάλι του Λόρκα και η μετάφραση του Λευτέρη Παπαδόπουλου.
Το εξώφυλλο είχε επιμεληθεί ο Γιάννης Μόραλης.





Απ αυτήν την συλλογή, σας διαλέγω 4 τραγουδάκια.

Κόρντοβα




Μπαλκόνι



Από έρωτα πεθαίνουν τα κλαριά



Οι ρηγάδες της τράπουλας

Κυριακή, Ιανουαρίου 25, 2009

Δοκιμαστικό

Παίζοντας με το Windows Live των vista, μέσω μιάς νέας εφαρμογής, το Windows Live Writer, συνδέομαι σχετικά εύκολα με τον google και ποστάρω αυτό το κείμενο δοκιμαστκά.

Τώρα μόλις πάτησα κάποιο πλήκτρο λάθος και μου άλλαξε το χρώμα της παραπάνω παραγράφου, και αν δεν κάνω λάθος, πρέπει να ήταν το “tab”. Μάλιστα πατώντας πάλι το ίδιο πλήκτρο , δεν επανέρχεται αλλά ούτε και αλλάζει το χρώμα. Ας είναι, δεν πειράζει, θα βρεθεί η λύση, απλά χρειάζεται εξοικίωση.

Και μιά εικόνα, δοκιμαστικά.

DSC_0095_res

Αρετσού, Δεκέμβριος 2008

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 17, 2008

Ελληνική πραγματικότητα

Ο Αλέξης χάθηκε απ το χέρι ενός τσαμπουκά μπάτσου, και όχι ενός παράφρονα, όπως τον χαρακτηρίζουν μερικοί.


Πολλά συνέβησαν και ίσως συνεχίσουν να συμβαίνουν.


Πολλά ειπώθηκαν και άλλα τόσα γράφηκαν σε τύπο, διαδίκτυο και blogs.


Φωνές θυμωμένες, αγανακτισμένες, απελπισμένες.


Φωνές υβριστικές, εμπαθείς, ύπουλες.


Ευχή μου αλλά και ευχή όλων μας, να μην υπάρξει άλλος Αλέξης, αλλά να που στο πρόσωπο του είδαμε μετά από μερικά χρόνια έναν νέο Καλτεζά.

Πιστεύω, και μακάρι να βγώ ψεύτης, πως η ζωή κάνει κύκλους και παρόμοια θύματα θα υπάρξουν και στο μέλλον.

Πάλι ένα θύμα και ένας θύτης με παρόμοιο τρόπο, έτσι είναι ο κόσμος μας, η μοίρα μας.

Σήμερα η ΕΤ κάνει τηλεμαραθώνιο της UNISEF και μέχρι που γράφω αυτές τις γραμμές έχει συγκεντρωθεί ένα ποσό που πλησιάζει το 1.500.000 ευρώ.


Μια όαση αγάπης και στοργής, κόντρα στις πρόσφατες άσχημες μέρες που βιώσαμε.

Ας ευχηθούμε και να προσπαθούμε, για έναν πιο όμορφο αλλά και δίκαιο κόσμο



Χολομώντας, Νοέμβριος 2008


όπως τον τραγουδά ο μεγάλος Louis Armstrong.

Σάββατο, Οκτωβρίου 18, 2008

RUSSIA, part 2 - St. PETERSBURG

Θεμελιώθηκε το 1703 απ τον Τσάρο Μεγάλο Πέτρο (πραγματικά μεγάλο με ύψος 2.05μ) .

Είχε την επιθυμία να φτιάξει την Βενετία του Βορρά και ταυτόχρονα ένα παράθυρο της Ρωσίας στην Ευρώπη.

Παράλληλα όμως ήθελε να θυμίζει κάτι και από άλλες μεγαλουπόλεις της Ευρώπης. Έτσι κουβάλησε αρχιτέκτονες και μηχανικούς αλλά και μαστόρους από όλα τα μήκη και πλάτη της.

Έπεσε μόνο έξω, στο ότι θα ήταν παγωμένη για μερικούς μήνες κάθε χρόνο.

Λίγο αργότερα την ανακήρυξε πρωτεύουσα της αχανούς χώρας, εγκαταλείποντας το Κρεμλίνο και την Μόσχα. Παρέμεινε πρωτεύουσα μέχρι την Οκτωβριανή επανάσταση.

Μετά τον θάνατο του Λένιν, ονομάστηκε Λένινγκραντ γιά να ξαναγίνει πάλι Αγία Πετρούπολη (Σανκτ-Πετερμπούργκ) μετά την πτώση του Γκορμπατσιόφ.

Το Λένινγκραντ παραμένει σαν ονομασία της ευρύτερης περιοχής, (επαρχίας).

Σήμερα έχει κάπου 5.000.000 κατοίκους και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη μετά την Μόσχα.


Όταν την επισκεφθηκα αρχές του Ιούλη το μόνο που άρχιζε από Λένιν ήταν μιά μεγάλη επιγραφή ενός εκθεσιακού κέντρου με το όνομα "LENEXPO".
Εντυπωσιάστηκα απ τις πλατειές λεωφόρους, τα πάμπολλα και τεράστια πανέμορφα και φροντισμένα πάρκα, τις τεράστιες εκκλησίες, τις πανέμορφες γέφυρες των καναλιών και φυσικά τα άψογα συντηρημένα κτίρια, βαμμένα απ την αρχή της δημιουργία της με πολλά χρώματα.

Η εξήγηση της ξεναγού για την ποικιλία αυτή των χρωμάτων ήταν, πως επειδή απ τις 365 μέρες του χρόνου βρέχει τις 300 και έχει ομίχλη και σκοτάδι της περισσότερες ώρες του 24ώρου, ήταν ένας τρόπος να δώσουν μιά χαρούμενη όψη.

Παλάτια παντού. Τώρα μουσεία.

Σήμερα αποκαλείται και ανοικτό μνημείο του μπαρόκ και του νεοκλασσικισμού.

Στο κέντρο της πόλης δεσπόζει το περίφημο και τεράστιο Ερμιτάζ, και ακολουθούν το Πέτερχοφ και το Τσαρσκόγιε Σέλο (χωριό των Τσάρων) στα περίχωρα.

Όλα αυτά μαζί συντελούν σε έναν ικανοποιητικό αριθμών τουριστών που αυξάνεται συνεχώς.

Ένα κομμάτι της γοητείας της όμως, έμψυχο και ολοζώντανο είναι οι γυναίκες!
Πανύψηλες, καλλίγραμες, όμορφες, με γαλάζια η πράσινα μάτια σε ζαλίζουν καθώς βαδίζουν στην λεωφόρο Νέβσκι πάνω σε ξύλινα ψηλά τακούνια δημιουργώντας έναν καθ όλα σεξουαλικό ήχο.


Έτυχε να βρεθώ, την περίοδο των "Λευκών νυχτών" που είναι από τις 12 Ιουνίου μέχρι τις 12 Ιουλίου. Την περίοδο αυτή, σκοτεινιάζει γύρω στις 1:30 και χαράζει σε λιγότερο από 3 ώρες.


Τέλος παραθέτω μερικές εικόνες απ την πόλη και τις φυσικές ομορφιές και κανά δυό μόνο, αντιπροσωπευτικές απ τα βαρυφορτωμένα, χρυσοστόλιστα παλάτια , που το εσωτερικό όλων είναι σχεδόν παρόμοιο, όπως και τα διάφορα εκθέματα, εξαιρουμένου φυσικά του Ερμιτάζ, λογω της ποικιλίας και πληθώρας των εκθεμάτων του, απ την προιστορική μέχρι την σύγχρονη εποχή.


Ο μεγαλοπρεπής Νέβας με πλάτος από 200 μέχρι 600 μέτρα. Η δίοδος της χώρας στην Βόρεια Ευρώπη.



Εδώ μιά απ τις κεντρικότερες γέφυρες, με 6 λωρίδες κυκλοφορίας και πεζόδρομο αριστερά και δεξιά της, ανοίγει μαζί με τις υπόλοιπες κάθε βράδυ απ τις 1:30 μέχρι τις 3:30 για την διέλευση των μεγάλων πλοίων προς την Βαλτική.
Αποκόπτουν έτσι το νησί Βασιλιέβσκι απ την υπόλοιπη πόλη. Το υπόγειο μετρό, η μόνη διασύνδεση τις ώρες εκείνες, σταματά γύρω στις 00:30.



Ωρα 23.03 σε ένα απ τα κανάλια



Μπροστά απ το ξενοδοχείο "PARK INN" όπου και μέναμε, στο νησί Βασιλιέβσκι.



Τα χρώματα της πόλης.



Και άλλο χρώμα.



Σύγχρονες πολυκατοικίες.



Γειτονιά στο Βασιλιέβσκι. Ώρα 00:02.



Ένα απ τα πάμπολλα πάρκα



Το φρούριο-μοναστήρι των Πέτρου & Παύλου, κτισμένο περιμετρικά σε σχήμα κορώνας.



Ο καθεδρικός ναός του Αγίου Ισαάκ. Με ύψος 105 μέτρων είναι ο 5ος ψηλότερος της Ευρώπης.



Ο ναός της Αναστάσεως.



Ο μητροπολιτικός καθεδρικός ναός της Παναγίας του Καζάν, στην λεωφόρο Νέβσκι, την κεντρικότερη της πόλης, με μήκος 5χλμ.



Βράδυ γύρω στις 01:30, o Νέβας λούζεται στα χρώματα.



Ερμιτάζ:



Το Ερμιτάζ φωτεινό στολίδι.



Η πλατεία των ανακτόρων.



Η αίθουσα του θρόνου.



Αανεβαίνοντας στον β' όροφο.



Ακολουθούν εικόνες απ το Πέτερχοφ (Peterhof), γνωστό και ως "Θερινά Ανάκτορα".

Επιθυμία του Μεγάλου Πέτρου ήταν να δημιουργήσει κάτι αντίστοιχο των Βερσαλλιών.



Τα σχόλια περιττεύουν.



Λεπτομέρεια του εσωτερικού.



Το κανάλι αυτό χύνεται στην Βαλτική.



Μέρος των απέραντων κήπων.



Ένα απ τα πολλά περίπτερα των κήπων, για να ξεκουράζονται βεβαίως οι υψηλές κυρίες και οι συνοδοί τους, κατά την διάρκεια των περιπάτων η κυνηγίων τους.



Ακόμη ένα περίπτερο.



Εικόνες απ το TSARSKOGIE SELO η χωριό των Τσάρων η οικισμό των Τσάρων, διαλέγετε όποιο όνομα σας αρέσει.

Kαταστράφηκε σχεδόν ολόκληρο (μόνο η πανέμορφη εσωτερική πλευρά της στέγης γλύτωσε) απ τους Ναζί.
Ανακατασκευάστηκε,(ακόμη σε μερικά τμήματα του εσωτερικού οι εργασίες συνεχίζονται), και δόθηκε σε επισκεψιμότητα το 2003.
Μερικοί λένε, πως αν οι Ρώσοι έμπαιναν στην ΕΟΚ, τα χρήματα θα τα ξόδευαν σε παλάτια και εκκλησίες.

Το έκτισε ο Μέγας Πέτρος προς τιμή της συζύγου του, Αικατερίνης της Μεγάλης.
Έγινε ο αγαπημένος τόπος διαμονής της και εκεί λένε, ξεδίπλωσε τις όποιες πτυχές του ταλέντου της, καλλιτεχνικές και μη.






Τον συμπάθησα τον συγκεκριμένο, από μιά μπάντα 9 ατόμων.



Λεπτομέρεια απ την οροφή της κύριας αίθουσας.



Κήποι....κήποι...συνέχεια κήποι.







Σαν σε παραμύθι.



Τελειώνοντας δεν θα μπορούσα χωρίς να παραθέσω και μιά έμψυχη ομορφιά, παρόλο που η φωτο είναι κακής ποιότητας επειδή είναι videoframe.




Τελικά κατάφερα να ανεβάσω σχεδόν ένα 36άρι φίλμ. Αλήθεια τα θυμάστε;


Y.Γ. 1. Χρησιμοποιήθηκαν οι κόμπακτ ψηφιακές OLYMPUS C- 750UZ, SONY DSC - 120W, SONY DSC P200.

Υ.Γ 2. Με αριστερό κλικ πάνω σε φωτο, βλέπεται το φυσικό μέγεθος της.