Γεννέθλια

Χθές, είναι ήδη 12:03, είχα τα γεννέλια του blog μου.
Αλήθεια πότε πέρασε ένας χρόνος!

Περίμενα την χθεσινή μέρα γιά να ανεβάσω πόστ, να ταιριάξει και επετειακά, αλλά δυστυχώς η γκατεμιά χτύπησε.
Την ώρα που σχεδόν τελείωνα, βάζοντας τον σκάννερ στη πρίζα, έκλεισα κατά λάθος τον διακόπτη του πολύπριζου και έτσι φεύ, χάθηκαν τα πάντα, αφού έσβησε και το PC.
Νά μαι λοπόν φτου κι απ' την αρχή, ας είναι, συμβαίνουν κι αυτά.

Υποσχόμενος στην eleni63, την συνέχιση της γνωστής πυραμίδας, είναι λοιπόν ευκαιρία να γράψω 5 πράγματα γιά μένα.





Γεννήθηκα στην Σαλονίκη, που λέει και ο Νιόνιος, από πρόσφυγες μικρασιάτες γονείς.Μεγάλωσα στην Τούμπα, και κατόπιν


έζησα γιά λίγα χρόνια στην περιοχή της Σαλαμίνας. Υπήρξα μάλιστα και γείτονας, κατά κάποιον τρόπο, με τον Νιόνιο, γιατί αυτός ήδη είχε κατεβεί στην Αθήνα.
Τα τελευταία είκοσι χρόνια μένω στην Αρετσού( δές και σαρδέλλα Αρετσούς που φώναζαν οι πλανόδιοι ψαράδες) η οποία είναι περιοχή του δήμου Καλαμαριάς.




Τα τελευταία χρόνια, μαζί με την Νέα Κρήνη έγιναν και in περιοχές, τρομάρα μας.



Σπούδασα ηλεκτρονικός από αγάπη στο αντικείμενο και είμαι από τους λίγους τυχερούς πιστεύω, που είχα την δουλειά μου σαν χόμπυ. Εδώ και λίγο καιρό κάθομαι σαν retired.
Με ενδιαφέρει όμως η ηλεκτρονική και παρακολουθώ τα πάντα. Τηλεπικοινωνίες ( η ειδικότητα μου γάρ), δίκτυα, εικόνα, ήχο, πληροφορική, τα πάντα, όσο μπορώ.

Είμαι παντρεμένος πολλά χρόνια, με δυό γιούς.
Γιά τον χαρακτήρα μου δεν μπορώ να πώ πολλά, γιατί ούτε εγώ ο ίδιος τον γνωρίζω καλά καλά. Πιστεύω σίγουρα όμως στην ΦΙΛΙΑ, ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ και ΕΥΘΥΤΗΤΑ. Η τελευταία μάλιστα είχε σαν συνέπεια να χάσω αρκετά στην ζωή μου. Δεν μετανοιώνω όμως.

Ένα μου παράπονο είναι ότι δεν εχω διαβάσει πολλά βιβλία (που είσαι Γάτε να το διαβάσεις να φρικιάσεις), ή τουλάχιστον αυτά που θα ήθελα να διαβάσω. Δεν το κατάφερα λόγω τεμπελιάς και ενασχόλησης με πιό ενδιαφέροντα πράγματα της νιότης. Ετσι μερικές φορές δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω μερικούς σχολιαστές στον Γάτο, όταν κάνουν διάφορες παραπομπές σε συγγραφείς ή θεωρίες γιά να ενισχύσουν και υποστηρίξουν τις απόψεις τους με μακροσκελή σεντόνια. Ποτέ όμως δεν είναι αργά γιά να αρχίσω.

Από μουσική, οι προτιμήσεις μου, είτε ελληνική είτε ξενη, περιλαμβάνουν ένα ευρύ φάσμα.
Ακούω σχεδόν τα πάντα αρκεί να μου αρέσουν.
Αγαπώ τα ταξίδια (λεφτά να υπάρχουν), το ποδόσφαιρο, το μπιλιάρδο (έχω αφιερώσει και σχετικό ποστ), τους πάσης φύσεως αγώνες αυτοκινήτου και τα αυτοκίνητα. Παλιά και καινούργια. Πού είσαι φίλε Andy;


Εχω αρκετούς φίλους παλιούς αγωνιζόμενους και θυμάμαι τις ώρες που περνούσαμε συζητώντας στον χώρο του παλιού ΑΟΘ που είχε και μπαράκι. Είμαι αδιάκοπος αναγνώστης σχετικού περιοδικού σχεδόν τριάντα χρόνια, από τις σελίδες του οποίου γνώρισα και τον Γάτο, όταν αρθογραφούσε εκεί.
Οποιος λοιπόν θέλει μιά γρήγορη βόλτα ας ανέβει προς τα πάνω. Εξαιρούνται φυσικά οι γρηγορότεροι μου και οι έχοντες δυνατότερα εργαλεία όπως ξέρω ότι είναι μερικοί συνμπλόκερς, γιά να μη λέμε και ονόματα, ή μήπως είναι περισσότεροι;


Η φωτογραφία είναι από τα αγαπημένα μου, έχω πάνω από 7-8 μηχανές, φτηνές, ακριβές, αναλογικές ή ψηφιακές.

Εδώ και ένα χρόνο μπήκα εξ αιτίας του Γάτου και πειραματιζόμενος, στον χώρο του blogging.Πολύ χρονοβόρο ρε παιδιά, απορώ πως προλαβαίνετε. Τουλάχιστον εσείς που εργάζεστε. Μόνο τον Γάτο να παρακολουθείς φτάνει. Άντε να επισκεφτείς και πέντε- δέκα φίλους, φίλες που γνώρισες, να ρίξεις και κανένα σχολιάκι. Το φαγες το οκτάωρο. Με το πόστ αυτό και με την ατυχία που ανέφερα στην αρχή, έχω 3 ώρες. Θέλω να προσθέσω και κανα δυό φώτο, θα φθάσω τις 4 . Δεν πειράζει , εξ άλλου το κέφι μας κάνουμε.

Τελειώνοντας εδώ, πρέπει να προτείνω 5 μπλόγκερς για την συνέχεια του παιχνιδιού.

Λοιπόν,


mtryfo, είναι και γειτόνισσα ευκαιρία να φτιάξει blog


xenia, δεν έχει blog, είναι ευαίσθητη και έχει πολύ καλή γραφή, ευκαιρία λοιπόν.


isisdoros, μπορεί να γράψει πολλά μόνο με εικόνες, είναι άπαιχτος.


mickey, ξέρω πως δεν θα διαβάσει το ποστ. Εδώ το δικό του μπλόγκ δεν παρακολουθεί.


aphrodite, μήπως έπαιξε; Δεν θυμάμαι. Που να ψάξω, τόσα μπλόγκ που έχει ανοίξει;
Δεν πειράζει ας ξαναπαίξει, έτσι κι αλλιώς είναι ανεξάντλητη.




Υ.Γ. Οι φώτο είναι δικές μου εκτός της πρώτης όπου έκανα το μοντέλο.

Ενα "γειά".....στον Andy

Πρίν λίγες μέρες μετά από σκέψεις που τις αναλύει στο blog του, ο Andy σταμάτησε το blogging. Μερικές αιτίες είναι , πάντα κατά τον ίδιο, η μερικώς άρση της ανωνυμίας του, η βαρεμάρα, η κούραση.Ο Νίκος Δήμου, σχολιάζοντας στο blog του Doncat2 την αποχώρηση του απ' το blogging, ομολογεί πως ήταν ο καλύτερος του blogger.


Με την σειρά μου, αισθάνομαι την υποχρέωση να του κάνω μιά μικρή αφιέρωση με ένα post.


1. Γιατί ήταν ο πρώτος σχολιαστής στο blog μου ( 1 Μαρτίου 2006). Ο Andy, σε ένα αγαπημένο θέμα μας, γιά τα αυτοκίνητα, έγραφε τα εξής :

"Καλορίζικος!M3 χωρίς σκέψη.Εξωγήινο το Evo αλλά η πίσω κίνηση είναι ένα απ' τα ομορφότερα δώρα που δόθηκαν στον Άνθρωπο. " Πεμπτη 22 Ιουνίου 2006.

Το πρώτο σχόλιο μετά 4 μήνες σχεδόν! Ήταν λοιπόν η αφορμή γιά να συνεχίσω.

2. Ηταν από τους καλύτερους σχολιαστές κατά την ταπεινή μου γνώμη και μάλιστα με μιά έμφυτη ευγένεια. Γραφή μεστή, κατανοητή, πολλές φορές χιουμοριστική (Θεός Ηφαιστος vs Θεάς Αφροδίτης, στο Doncat2). Γραφή χωρίς μεγαλόσχημες, μακροσκελείς αναλύσεις και μερικές φορές φανφάρες, στις οποίες επιδίδονται μερικοί θέλοντας να κάνουν επίδειξη γνώσεων. Μία γραφή καθόλου κουραστική.

3. Η προσφορά αποστολής των δώρων του Doncat σε πάνω από 115 σχολιαστές, δεν είναι μικρό πράγμα.

Πήρα λοιπόν χθές από την βιντεολέσχη το "The Shawshank Redemption" και το ξαναείδα μετά από χρόνια, σαν ένα "γειά".

Οπως λέει και ο Γάτος μπορεί να απέδρασε, εγώ θα προσθέσω πως μάλλον μπορεί και να σκότωσε τον Andy, αλλά πολύ πιθανό να μετεμψυχωθεί σε κάτι άλλο. Ισως κάπου να βρούμε ένα κρυμένο γράμμα του.

Το εύχομαι, όπως πιστεύω και άλλοι, γιατί η απουσία του μας είναι αισθητή.

Περί..... μπιλιάρδου

Το μεγαλύτερο νεανικό μου πάθος ήταν το μπιλιάρδο.


Στα καφενεία της νιότης μου παίζονταν ξερή, πρέφα, 66, κουμ καν, τάβλι, ποδοσφαιράκι. Επαιζα λιγότερο τα πρώτα και περισσότερο ποδοσφαιράκι. Μπιλιάρδο όμως με τις ώρες, σε καθημερινή βάση. Επειδή μάλιστα επαίζα αρκετά καλά, τις περισσότερες φορές την έβγαζα τζάμπα , γιατί την ώρα την πλήρωνε πάντα ο χαμένος. Μερικές φορές έπεφτε και κανένα στοιχηματάκι από πάνω γιά μεγαλύτερο ενδιαφέρον.


Στο λεξικό : (τ0) ουσ. παιχνίδι που παίζεται σε ορθογώνιο τραπέζι με επίστρωση τσόχας, με μπίλιες τις οποίες οι παίχτες χτυπούν με ξύλινες ράβδους, τις στέκες.


Απλοική φυσικά ερμηνεία γιατί είναι πολύ πιο πολλά. Πλαινά τοιχώματα (οι σπόνδες) από καουτσούκ αρίστης ποιότητας. Η βάση του είναι από παχύ μάρμαρο και στα καλά και σωστά μπιλιάρδα υπάρχει ελεγχόμενη θέρμανση γιά να μην αναπηδούν οι μπίλιες όταν κτυπούν στις σπόνδες. Οι μπίλιες καλής ποιότητας παράγονται απο ελεφαντοστούν και είναι πανάκριβες. Οι στέκες πρέπει να είναι ολόισιες. Οι καλές και ακριβές είναι και διαιρούμενες. Έχουν άριστο φινίρισμα και στο κάτω μέρος τους είναι κούφιες όπου ο παίχτης ανάλογα με το παιχνίδι μπορεί να προσθέσει ή να αφαιρέσει στρογγυλά βαρίδια ώστε να πετύχει το ιδανικό βάρος της γιά το ανάλογο παιχνίδι. Φυσικά το έπιπλο πρέπει να είναι πάντοτε εντελώς οριζόντιο. Υπάρχουν δύο βασικές κατηγορίες μπιλιάρδων το αποκαλούμενο γαλλικό και το αμερικάνικο. Το τελευταίο άγνωστο σχεδόν πριν 30-40 χρόνια στην χώρα μας, είναι της μόδας τα τελευταία χρόνια και το παίζουν αρκετοί νεαροί.




Στο γαλλικό υπάρχουν τρείς μπίλιες, ο κάθε παίχτης έχει την δική του και υπάρχει και η τρίτη που είναι κόκκινη και είναι ουδέτερη. Στην βασική παραλλαγή του (την καραμπόλα), προσπαθείς κτυπώντας την δική σου μπίλια να πετύχεις τις άλλες δύο.




Στο αμερικάνικο υπάρχουν 6 τρύπες περιμετρικά και κάθε παίχτης εχει 7 μπίλιες αν δεν κάνω λάθος. Υπάρχει και μιά ουδέτερη μαύρη. Όποιος βάλει στις τρύπες πρώτος τις δικές του και στο τέλος και την μαύρη κερδίζει και την παρτίδα. Αυτό είναι το "οκτάμπαλλο". Υπάρχουν και δώ παραλλαγές, όπως το "εννιάμπαλο" κλπ.

"THE HUSTLER"


Η ταινία του Ρομπερτ Ροσεν , γυρισμένη το 1961, με θέμα το επαγγελματικό αμερικάνικο μπιλλιάρδο. Στην Ελλάδα παίχτηκε με τον τίτλο "Ο κόσμος όλος είναι δικός μου". Ο Πολ Νιούμαν συγκλονιστικός, παίζοντας τον νεαρό "Fast Eddie" προσπαθούσε να κατακτήσει τον κόσμο μέσω του μπιλιάρδου. Ηταν υποψήφιος γιά το όσκαρ ανδρικού ρόλου αλλά τον αδίκησαν. Το κέρδισε μετά από πολλά χρόνια, επειδή του το χρωστούσαν στο σίκουελ "Το χρώμα του χρήματος", όπου βετεράνος πλέον πατρονάριζε τον άχρωμο, στον ρόλο του νεαρού παίχτη, Τομ Κρούζ.

Οι χώροι που υπήρχαν καλά μπιλιάρδα ήταν πάντοτε λιγοστοί στην Ελλάδα. Στα περισσότερα καφενεία ήταν πάντοτε μικρότερων διαστάσεων του κανονικού, γιά εξοικονόμηση χώρου. Οι τσόχες λιωμένες ή και σχισμένες, μπίλιες σαν δεκαεξάγωνα, στέκες άθλιες. Στις γαλλικές αστυνομικές ταινίες υπήρχαν αρκετές σκηνές από χώρους μπιλιάρδων που πάντοτε θαύμαζα. Σήμερα μερικά κέντρα μπόουλιγκ και κάποιοι άλλοι χώροι έχουν σχετικά καλά μπιλιάρδα και καλό περιβάλλον.

Σταμάτησα το καθημερινό παίξιμο όταν τέλειωσα τις σπουδές μου και πήγα φαντάρος. Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια και ζήτημα αν έπαιξα δυό-τρείς φορές. Τον τελευταίο όμως καιρό, με έναν φίλο, άρχισα να το ξαναθυμάμαι δειλά δειλά. Είναι και ο χώρος σχετικά κοντά, βρίσκεις να παρκάρεις και εύκολα. Έχει μουσική, μπάρ και καλό σέρβις.

Αυτό που δεν συμπάθησα ποτέ είναι το αμερικάνικο, το θεωρώ χαζό μπροστά στο γαλλικό, γιά τον λόγο ότι σημαντικό ρόλο παίζει και η τύχη. Γενικά το μπιλιάρδο γιά κάποιον άσχετο είναι ένα παιχνίδι ανιαρό. Γιά έναν μύστη όμως; Να μερικά πράγματα που χρειάζεται, φαντασία, επιδεξιότητα, ηρεμία, αυτοσυγκέντρωση. Γιατί όχι; Και φυσική κατάσταση, ευλυγισία, δύναμη, καλή όραση. Το σπουδαιότερο από όλα είναι πως θέλει χρόνο, πολυ χρόνο και υπομονή.

Στην ουσία είναι παιχνίδι που εφαρμόζεις θεμελιώδεις νόμους της μηχανικής φυσικής, την ορμή και την κρούση.

Τον περασμένο χρόνο, τον Ιούνιο αν θυμάμαι καλά, έγινε στον Βόλο το παγκόσμιο πρωτάθλημα ¨τρίσπονδων" (3-Chusion), μία από τις δυκολότερες παραλλαγές του γαλλικού. Θεωρώ πάντως δυσκολότερη τις "μπρικόλες". ( Πρέπει να αναφέρω πως υπάρχει αρκετά μεγάλη ορολογία σχετικά με το μπιλιάρδο). Ήρθαν οι καλύτεροι γκράν μαίτρ του είδους, με αρκετά εκατομμύρια ευρώ κέρδη τον χρόνο. Το κάλυψε σχεδόν όλο η ψηφιακή τηλεόραση. Μπόρεσα να γράψω μία τετράωρη κασέτα με τα καλύτερα "χτυπήματα".

Ήταν ενα πρωτάθλημα φαντασίας , ικανότητας και ψυχραιμίας.


(Η δεύτερη και τρίτη φώτο είναι από τον χώρο που παίζω μερικές φορές. Με SONY DSC P-200)

Μιά αφιέρωση...

Τώρα που πέρασαν οι γιορτές και ξαναγυρίζουμε στούς καθημερινούς ρυθμούς μας, νοιώθω μιά εσωτερική επιθυμία, να γράψω δυό λόγια γιά έναν φίλο που έφυγε πριν αρκετά χρόνια.
Οι άνθρωποι που επηρέασαν την ζωή μου, από τότε που άρχισα να την καταλαβαίνω, δεν ξεπερνούν τα δάκτυλα ενός χεριού. Ενα απο αυτά είναι και ο Γιάννης.
Φίλοι από την εφηβεία μας, κάπου 7 άτομα ο κορμός της παρέας, δεμένοι σαν μιά γροθιά. Ολοι γιά έναν και ο ένας γιά όλους. Μιά διαφορά των υπόλοιπων από τον φίλο ήταν, πως ενώ όλοι είμασταν φοιτητές ή σπουδαστές, ο Γιάννης ήταν εργαζόμενος από μικρός και είχε τελειώσει μόνο το δημοτικό. Ηταν και μερικά χρόνια μεγαλύτερος μας, ενώ οι υπόλοιποι είχαμε ίδια ηλικία.
Ο Γιάννης όμως ήταν πάντα ο καλύτερος συζητητής και συνήθως η δική του άποψη ήταν η μεστότερη. Μερικοί που δεν τον γνώριζαν, τον ρωτούσαν τι σπούδαζε, και αυτός γαλήνιος τους απαντούσε πως ήταν ξυλουριστής στην κατασκευή υποδημάτων.
Επάγγελμα που δεν γνωρίζω αν ευδοκιμεί τώρα στις μέρες μας με την αυτοματοποήση.
Εκανε το τελευταίο φινίρισμα στην σόλα του παπουτσιού, έκοβε τα περιττά, άλοιφε αυτή την γυαλιστερή ουσία στο κάτω μέρος, το κατάλληλο χρώμα στο προφίλ και το προιόν ηταν έτοιμο γιά την βιτρίνα.
Η αμοιβή του καλή, 15δρχ το ζευγάρι πρίν 25-30 χρόνια και με 100 ζευγάρια την ημέρα σε εποχές που είχε πολύ δουλειά , ήταν καλά λεφτά.
Εργαζόμενος σπούδασε την μικρότερη του αδελφή και στήριζε οικονομικά τον μεγαλύτερο του αδελφό που ήθελε να γίνει, και αργότερα έγινε, εισαγγελέας.
Δεν ήταν όμως μόνο αυτά. Ηταν πράος μέχρι που τον περνούσες γιά καθυστερημένο, ήταν υπομονετικός μέχρι αναισθησίας και συμπονετικός μέχρι βλακείας.
Μερικοί απ την παρέα, πήγαιναν τα καλοκαίρια να εργασθούν κοντά του γιά το χαρτσιλίκι. Περισσότερο τον πείραζαν παρά βοηθούσαν, αλλά αυτός ακόμη περισσότερο στην πλάκα.
Ποτέ δεν θα ξεχάσω τα πάρτυ που οργάνωνε στην γιορτή του. Πάντα θυμάμαι το μπιλλιάρδο που παίζαμε, σχεδόν άριστος, από τους καλύτερους παίκτες. Τις βόλτες τα βράδυα αργά στους ήσυχους τότε δρόμους της πόλης μας.
Οταν η παρέα έβγαινε γιά ρετσίνα , στον ρεφενέ, τα μισά ήταν του φίλου με την δικαιολογία ότι εμείς σπουδάζαμε. Οταν θα κερδίζαμε χρήματα κάποτε, τότε θα τον κερνούσαμε εμείς. Λυπάμαι τώρα που δεν έγινε αυτό σχεδόν ποτέ.
Κάποτε ξαφνικά μας ανακοίνωσε πως θα φύγει στην Αμερική. Τον είχαν κάνει πρόσκληση σε μιά μεγάλη παραγωγική μονάδα και θα κέρδιζε πολλά χρήματα.
Ετσι σε λίγες μέρες τον χάσαμε. Δεν έμαθα ποτέ την αιτία αλλά στάθηκε όμως άτυχος και μετά από ένα σύντομο χρονικό διάστημα, πουλούσε παγωτά στούς δρόμους της Νέας Υόρκης. Γύρισε μετά από 6 χρόνια αλλά δεν ήταν πιά ο Γιάννης που γνωρίζαμε. Υπέφερε συνεχώς από ημικρανίες, ζαλάδες και τις απέδιδε στην σκόνη και τις οσμές του χώρου εργασίας του. Το χειρότερο ήταν πως πίστευε πως τον παρακολουθούσαν, όπως στην Αμερική, σαν μετανάστη. Σταμάτησε και την δουλειά του. Στο γήπεδο, στο σινεμά, στην ταβέρνα, στην καφετέρια, πάντα κάποιοι τον παρακολουθούσαν. Με την επιμονή φίλου που είχε πλέον τελειώσει την ιατρική, επισκέφθηκαν ψυχίατρο. Μυστική διάγνωση, πως έπασχε από μανία καταδιώξεως. Με άλλα λόγια δηλαδή αρχικά στάδια σχιζοφρένιας.
Με τον καιρό χειροτέρευε, άρχισε να πιστεύει πως είναι εκπρόσωπος του Θεού ή ακόμη και ο Χριστός. Αργότερα μας είχε πεί ακόμη πως κάποιος απ την παρέα είναι μετενσάρκωση του διαβόλου. Κάποτε το ίδιο πίστευε και γιά το ανεψάκι του που υπεραγαπούσε. Αρχίσαμε έτσι να φοβόμαστε γιά την ακεραιότητα μας. Ηταν ψηλός , αθλητικός και ωραίος άνδρας. Οταν η αρρώστεια τον έζωσε γιά τα καλά, μπαινόβγαινε σε κλινικές, έκανε θεραπείες, πότε ήταν καλά και πότε ξανακατρακυλούσε. Πέθανε ο πατέρας του και τον φρόντιζε η ηλικιωμένη πλέον μητέρα του. Τα χρόνια περνούσαν και η παρέα είχε αρχίσει από καιρό να διαλύεται.
Οι περισσότεροι παντρεύθηκαν, άλλαξαν πόλεις, παρέες.
Εκανε διάφορα επαγγέλματα όταν ήταν κάπως καλά, και άλλες φορές γύριζε μόνος του στούς δρόμους προσπαθώντας να διώξει τους δαίμονες του. Κάποτε που επισκεφθήκαμε μαζί με ένα φίλο ακόμη τον γιατρό, μας είπε πως φοβόνταν, αν δεν είναι τακτικός στα φάρμακα του, και δυστυχώς δεν ήταν ποτέ, θα είχε κάποτε άσχημο τέλος.
Με τόση καλοσύνη που είχε μέσα του , θεωρούσε πως δύσκολα θα έκανε κακό σε άλλον. Θα έστρεφε την βία στο ίδιο του τον εαυτό.
Ο Γιάννης έφυγε το 1993. Επεσε από τον έβδομο όροφο της πολυκατοικίας πού έμενε, αφού πρώτα είπε στην μητέρα του γιά την σκέψη αυτή που του 'ρχεται στο μυαλό.
Η μητέρα του δεν τον πίστεψε.

Οι φωτογραφίες είναι σκαναρισμένες. Εκδρομή την Καθαρή Δευτέρα την δεκαετία του '70 κάπου στο δάσος Σείχ-Σού στην Θεσσαλονίκη. Εμφάνιση και εκτύπωση ερασιτεχνική σε σπίτι φίλου. (Ο Γιάννης δεν είναι εδώ).

Χρόνια Πολλά

Ετσι απλά χωρίς πολλά λόγια,

2007 ευχές για υγεία, ευτυχία, δημιουργικότητα.

Νά στε καλά οι απανταχού bloggers.

Κινητός τζόγος

Με αφορμή ένα πρόσφατο post του Doncat με τίτλο "Παίζεται; " φωτογράφισα το αυτοκίνητο αυτό σε κεντρικό δρόμο της Καλαμαριάς, και όπως πληροφορήθηκα, τώρα τελευταία κυκλοφορεί συχνά πυκνά σ' όλη την Θεσσαλονίκη. Θα πρέπει μάλλον να το χαρακτηρίσουμε σαν κινητό ναό του τζόγου. Φυσικά πρέπει να είναι διαφήμιση του καζίνου της γείτονος χώρας, αλλά πάλι δεν ξέρω, λέτε να υπάρχουν άτομα που παίζουν πόκερ πάνω σ' αυτό;

Αφιερωμένo στον Doncat λόγω ονομ. εορτής

Ήταν αλητάκος, μικρός, δεν θα είχε γιορτάσει τα πρώτα του γεννέθλια ακόμη.

Μπαινόβγαινε σε πρασιές και αυλές, φοβισμένος σαν κυνηγημένος. Δεν ήταν άγριος, απλά παρακολουθούσε τις κινήσεις των ανθρώπων με επιφυλακτικότητα και δυσπιστία. Οταν όμως τον μίλησαν και του αφιέρωσαν λίγο από τον χρόνο τους τους πλησίασε σε απόσταση αναπνοής. Όταν του έδωσαν λίγο γαλατάκι και φρυγανιά, έμεινε γιά πάντα μαζί τους.

Αυτή η ιστορία έγινε πριν τρία χρόνια περίπου, πρόκειται γιά τον νεαρό της φώτο που κατοκεί σ' ένα τζηνάδικο κάπου στο κέντρο της Καλαμαριάς. Το μαγαζί έχει πολύ κίνηση, άλλοι τον παραμερίζουν με τα ποδια τους, άλλοι τον διώχνουν με ξούτ και τέτοια, άλλοι τον μιλούν. Πριν λίγες μέρες που πήγα με την γυναίκα μου, όση ώρα ψώνιζε, εγώ ασχολούμουν μαζί του. Μεγαλωμένος σε μονοκατοικία και με γάτα πάντοτε, ξέροντας τα χούγια τους, τον έπαιξα, τον χαίδεψα αρκετή ώρα, μέχρι που μπόρεσα να τον φωτογραφίσω με πολύ κόπο.

Όση ώρα ήμουν στο μαγαζί στριφογύριζε σαν σβούρα ανάμεσα στα πόδια μου.

Υ.Γ. Είναι διαφορετικού χρώματος απ' τον Don, όπως λέμε εγχρωμος ή λευκός,αλλά πιό όμορφος δεν πιστεύω.

Αποχαιρετισμός

Ήταν όνειρο νεανικό πολλά χρόνια πρίν, ένα όνειρο που είχαν, έχουν και θα έχουν(;) οι νέοι. Τι μπορεί να ήταν ένα τόσο κοινότατο όνειρο εκτός από ένα αυτοκίνητο; Στην αρχή η σκέψη απόκτησης του ξεκίνησε σαν μεταχειρισμένο, κατόπιν με την στήριξη των γονιών έγινε καινούργιο. Ήταν σχετικά φθηνό, είχε τεχνολογία προηγμένη εκείνη την εποχή σε σχέση με τον μέσο όρο (μπροστινή κίνηση, ανεξάρτητη ανάρτηση σ' όλους τους τροχούς, στροφόμετρο στο ταμπλό, ζώνες ασφαλείας). Το σχήμα του, καθαρά υποκειμενικό κριτήριο, προσωπικά μου άρεσε πιό πολύ απ' την διθυρη έκδοση και έτσι το πήρα τετράθυρο, αντίθετα απ' αυτά που σκεπτόμουν. Ηταν το ταπεινό DATSUN CHERRY 120A FII, με κινητήρα 1200cc και απόδοση 55 ίππων . Θυμάμαι την στιγμή που το πήγα σπίτι και πήρα τον Πατέρα γιά βόλτα. Η ευφορία και η χαρά μου τόσο μεγάλες, που ένοιωθα ότι όλος ο κόσμος ήταν δικός μου. Εχουν συνδεθεί μαζί του πρόσωπα αγαπημένα, ορισμένα απ' αυτά δεν υπάρχουν πιά. Φάσεις της ζωής μου, αγάπες, έρωτες, γάμος, το πρώτο παιδί. εκδρομές, βόλτες. Μεγάλη λύπη όταν μετά τρεις μέρες που το πήρα, από αδεξιότητα βούλιαξα την πίσω δεξιά πόρτα. Η ζημιά αποκαταστάθηκε με την βοήθεια ενος καλλιτέχνη φαναρτζή και ενός καλλιτέχνη βαφέα. Εκείνη την εποχή δύσκολα έβαζες καινούργια ανταλλακτικά, όπου σήκωνε, έπεφτε σφυρηλάτημα σε τέτοιο βαθμό που η λαμαρίνα σ' ορισμένα σημεία γίνονταν σαν τσιγαρόχαρτο. Δεν έμεινε κοντά μου γιά πολλά χρόνια, περίπου τέσσερα. Με την απόκτηση νέου, κατά πολύ ακριβότερου του άλλης μάρκας ονομαστής, δόθηκε (πουλήθηκε) σε πολύ συγγενικό πρόσωπο. Είχα λοιπόν έτσι την ευκαιρία και να το φροντίζω όταν χρειαζόνταν αλλά και να το οδηγώ. Το νεότερο ήταν μεγαλύτερο, κατά πολύ δυνατότερο, ασφαλέστερο και παρόλο που το κράτησα πάνω από δεκαπέντε χρόνια, αλλάχθηκε και κείνο πριν τρία χρόνια, ποτέ δεν με έκανε να νιώσω όπως το τσέρυ. Κάθε φορά που το αντίκρυζα ένοιωθα σα να έβλεπα μιά αγάπη που πρόδωσα αλλά αυτή ήταν πάντα πρόθυμη να μου δοθεί. Έβλεπα τον εαυτό μου πολύ νεότερο να το οδηγεί όπως τότε, και ανθρώπινες παρουσίες να εναλλάσονται στα καθίσματα του. Είχε αφήσει όμως και σ' αυτό ο χρόνος τα σημάδια του. Το ταμπλό ειχε "σκάσει" τα όργανα είχαν ξεθωριάσει, έτριζε, πολλές φορές αγκομαχούσε, είχε υποστεί και μερικά λίφτινγκ σε διάφορα σημεία του. Έτσι λοιπόν την περασμένη βδομάδα ήρθε η ώρα γιά την απόσυρση του. Μετά απο ραντεβού πήγαμε και το παραδώσαμε κάπου στην Χαλκιδική. Αυτή ήταν και η τελευταία συνάντηση μαζί του, το τέλος μιας μηχανικής ζωής τόσο όμως δεμένης με την δική μου την ανθρώπινη.

Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι λίγη ώρα πριν την απόσυρση.

Ανοιχτή επιστολή

Αν και εικάζεται ότι η παρακάτω επιστολή του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες δεν ανήκει σ' αυτόν αλλά σ' έναν άσημο συγγραφέα, την παραθέτω εδώ, γιατί ταιριάζει με το σημερινό post του doncat. Δημοσιέυτηκε στον τύπο μετά την διαπίστωση ότι πάσχει από καρκίνο των λεμφαδένων. Αποτελεί έναν ύμνο προς την ζωή.


"Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που σημαίνουν.

Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.

Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ' ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ'αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ'αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ'αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σ'αγκάλιαζα και θα σού 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ'έβλεπα, θα έλεγα "σ'αγαπώ" και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ'αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν'το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγνώμη", "συγχώρεσέ με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ' τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα."

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

Το δίλημα

Ποιό άραγε να διαλέξεις αν κάποιος σου έδινε την ευκαιρία να πάρεις ένα σαν δώρο; Μια BMW M3 η ένα LANCER EVO IX;
Πέρα όμως από τα τέρατα αυτά και μιά υπερπολύτιμη προσπάθεια απο νεαρά παιδιά της πατρίδας μας με φτώχα μέσα που διαθέτουν
αλλά πολύ κέφι, μεγάλη όρεξη και ανεξάντλητο κουράγιο