Περιήγηση με μουσικοδήγηση

Έχοντας από καιρό την επιθυμία γιά μουσικοδήγηση, μου 'ρθε η ιδέα να κάνω μιά βόλτα στα νότια και τα ορεινα της Πελοποννήσου.

Αγόρασα λοιπόν ενα φορητό navigator (πλοήγηση αυτοκινήτου, το οποίο στις φωνητικές οδηγίες τουλάχιστον τα μπερδεύει), ανανέωσα και τις λίστες του Ipod με μουσική γύρω στα 4 Gbyte και να μαι στην εθνική οδό Θεσσαλονίκης - Αθηνών, Σάββατο πρωί στις 12 Μαίου.

Η επιθυμία εκπληρώθηκε κατά το ήμισυ, μετά την άρνηση της συζύγου γιά την επιδρομή στα ορεινά, Δημητσάνα, Στεμνίτσα κλπ . Σοφή λοιπόν η λαική φράση που λέει "Μόνος χόρευε κι όσο θέλεις πήδα".

Δεν ήταν όμως μόνο η βόλτα στον Μωρηά. Ταίριαξαν έτσι τα πράγματα που επισκέφθηκα νωρίτερα και την Διεθνή Εκθεση Αυτοκινήτου στην Αθήνα ( τίποτα το ξεχωριστό από νέες παρουσιάσεις). Τα βλέπεις σχεδόν όλα και στις αντιπροσωπείες.

Συνοδεύοντας συγγενή γιά (τοπογραφική) εργασία, ανέβηκα και στα Άγραφα, σε μιά κορυφή μεταξύ Λιθοχωρίου και Ραφτόπουλου, γιά όσους γνωρίζουν την περιοχή, με ένα Nissan XTrail την Παρασκευή 18 του μηνός.

Το ίδιο βράδυ, βρέθηκα στην Κύμη, γιά την παρακολούθηση της ομώνυμης ανάβασης αυτοκινήτων, το Σαββατοκύριακο.

Δευτέρα πρωί, 21 Μαίου, ημέρα επιστροφής στην Θεσσαλονίκη.

Συνολικα 2880χλμ. Νομίζω είναι καλά.

Ακολουθεί ημερολογιακό φωτογραφικό υλικό.

Διεθνής Εκθεση Αυτοκινήτου Αθηνών

Ο Γάτος στο ποστ γιά τα αυτοκίνητα αφιέρωσε στον andy μιά GT3. Λόγω έλλειψης της GT2 από την έκθεση, εγώ του αφιερώνω την TURBO που είναι και πιό γρήγορη απ' την GT3.Πιστεύω να του αρέσει το χρώμα, γιατί σε άλλο, οι παραγγελίες καθυστερούν.

Μιά FERRARI 599GTB σε κόκκινο είναι πάντα όνειρο, έστω και απατηλό γιά τους περισσότερους.

Το αντίπαλο δέος, LAMBORGHINI GALLARDO.

Φήμες λένε πως ο Λαμποργκίνι, κατασκευαστής τρακτέρ, αγόρασε μιά φερράρι. Όταν του παρούσιασε κάποιο πρόβλημα, πήγε και παραπονέθηκε στον ίδιο τον Έντσο. Ο τελευταίος του απάντησε, πως δεν μπορεί να κρίνει μιά φερράρι ένας κατασκευαστής τρακτέρ.
Θίχθηκε ο Λαμποργκίνι με αποτέλεσμα την παραγωγή διαχρονικών αριστουργημάτων αυτοκίνησης.

Αγγλική κατασκευή. Με ύψος σχεδόν ένα μέτρο απ το έδαφος και με 0-100 σε 5' σίγουρα είσαι άρχοντας και ξεχωριστός.

Η αδυναμία της μάρκας ,(μιλάμε γιά προσιτά κάπως πράγματα) είναι πάντα αδυναμία.BMW M6 COUPE, 507 καθαρόαιμα γερμανικά άλογα και 4,6 sec από στάση τα 100χλμ ανα ώρα. Μεγάλη αρκετά και ογκώδης γιά τα δικά μου γούστα.

Την αφιερώνω όμως στον γρήγορο φίλο μου μπλόγκερ Πόντικα (Mickey).

Στην έκθεση δεν έφεραν ούτε σαν concept car την νέα M3 με τα 400 άλογα. Και να φανταστείς πόσο πουλάει η BMW στην Ελλάδα.
Παραθέτω πάντως φωτογραφία της από το διαδύκτιο

Εικόνες από την Πελοπόννησο.

Η μονή Παντάνασσας στην Βυζαντινή πολιτεία του Μυστρά.

Η γνωστή σε όλους Μονεμβασιά, με 27 βαθμούς θερμοκρασία στα μέσα Μαίου.Εντελώς καλοκαιρινή αλλά χωρίς κίνηση, λίγοι ξένοι μόνο.

Το γραφικό Γύθειο.

Έξω από το σπήλαιο Δυρού.
Ανοιξιάτικη Ελλάδα. Πουρνάρι, βράχος και θάλασσα.

Πίνακας ζωγραφικής με δημιουργό την φύση και επεξεργασία εκατομμυρίων ετών.

Μιά ακόμη όμορφη πλευρά του σπηλαίου.

Η παραλία της ήσυχης, τέτοια εποχή, Κορώνης .

Σε λιγες βδομάδες ο δρόμος αυτός στην Φοινικούντα δεν θα παρουσιάζει φυσικά την εικόνα αυτή.

Μπαίνοντας στην καστροπολιτεία της Μεθώνης.

Μερική άποψη της πανέμορφης Πύλου.

Σχεδόν στην κορυφή των Αγράφων.

6,5 χλμ πάνω από το Λιθοχώρι. Το GPS δείχνει υψόμετρο 1480μ. Η θερμοκρασία είναι 8 βαθμοί Κελσίου. Στο βάθος διακρίνεται η λίμνη των Κρεμαστών.

Απέναντι μας, λίγο ψηλότερα, η κορυφογραμμή της Πτέρης με υπολείμματα χιονιού σε υψόμετρο 2128μ.

5η Ανάβαση Αυτοκινήτων Κύμης.

Πρωί Σαββάτου. Ένα τμήμα της παραλίας της Κύμης . Τα σύννεφα κρέμονται βαρειά από πάνω, αλλά την Κυριακή, πρός το τέλος του πρώτου σκέλους, η καταιγίδα ήρθε από την άλλη πλευρά.

ALFA ROMEO GTAM. Γλυπτό σε μέταλλο την δεκαετία του '60.Έρωτας όλων των Αλφίστι και όχι μόνο. Στολίζει με την παρουσία της τους αγώνες ιστορικών αυτοκινήτων. Μαζί με τα FORD ESCORT, OPEL MANTA, BMW 2002 προσφέρουν και θέαμα με τις ατέλειωτες πλαγιολισθήσεις.

Τον αγώνα στα "ιστορικά" όμως κέρδισε άξια ένα Ford Escort MKII

Ford Escord MKII του 1972.

Εδώ θέλω να αναφέρω, πως τα σύγχρονα αγωνιστικά, τα πιό πολλά προσθιοκίνητα, μπορεί να γράφουν γρηγορότερους χρόνους, να είναι περισσότερο ασφαλή, αλλά δεν παρουσιάζουν θέαμα.

Εξαιρούνται φυσικά τα τετρακίνητα τέρατα του παγκοσμίου πρωταθλήματος ράλλυ και 2-3 εξαιρέσεις στον Ελληνικό χώρο.

Στην στροφή Κ9

Πολύς κόσμος, παρά τον άστατο καιρό. Άρτια οργάνωση και με την αμέριστη συμπαράσταση και φροντίδα του Δήμου. Παράδειγμα γιά μίμηση.

Ο ήλιος της φώτο, δεν προμηνύει, την καταιγίδα που πλησιάζει.


Υ.Γ. Φωτογραφική μηχανή SONY DSC P-200Ε στα 7,2 Mpixel.
Οι φώτο πάρθηκαν στα 5Μpixel, αλλά ανέβηκαν στα μισά γιά οικονομία του όγκου δεδομένων.
Με κλικ πάνω στην εικόνα, την βλέπετε μεγαλύτερη.

Μιά γιορτή.....

Σήμερα εορτή του Αγίου Γεωργίου γιά όσους φίλες και φίλους, δεν το γνωρίζουν, γιορτάζω.


Γιώργος γαρ, εκ του οποίου και τα πρώτα συνθετικά "gi", του nickname μου.

Με την σειρά μου εύχομαι, σε όλες και όλους συνεορτάζοντες και συνεορτάζουσες ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Επειδή μόνο καθε 3 με 4 χρόνια, το Πάσχα πέφτει πριν την 23η Απριλίου, πιστεύω πως τότε μόνο είναι σωστή η εορτή .
Τις υπόλοιπες φορές μετατίθεται γιά την δεύτερη μέρα του Πάσχα, οπότε χάνει και την αίγλη της.

Από πιτσιρικάς γιά την ημέρα της γιορτής μου, που είναι και εποχή της άνοιξης, μου άρεζε ένα τραγουδάκι του νέου τότε κύματος.

Οι στίχοι και η μουσική είναι του Ηλία Καραγιάννη.
Τραγουδά η Πόπη Αστεριάδη.

Μια γιορτή ήρθε σαν τις άλλες, μια γιορτή με τη χαρά
Στην αυλή σου τραγουδάνε δυο χρυσά πουλιά
Στα δρομάκια παίζουν πάλι τα μικρά παιδιά
Στα δρομάκια παίζουν πάλι τα μικρά παιδιά

Σήμερα γιορτάζει όλη η γη
Με πουλιά θα στείλω μιαν ευχή στην καρδιά
Χρόνια σου πολλά
Χρόνια σου πολλά

Μια γιορτή ήρθε σαν τις άλλες, μια γιορτή με τη χαρά
Ρόδα, κρίνα θα σου φέρουν, να στολίσεις τα μαλλιά.
Ανεμοι κοντά σου θα 'ρθουν, είμαι μακριά
Σήμερα γιορτάζει...

Σας το αφιερώνω.

Υ.Γ. Ηθελα να κάνω link κανονικά το τραγούδι, αλλά δεν παίζει.
Δεν το παιδεύω παραπάνω γιατί θα φάω όλη την μέρα.

Σινεμά... ο παράδεισος

Πριν λίγο καιρό, είχε εμφανισθεί ένα μπλογκερικό παιχνίδι "πυραμίδα" το ονόμαζαν, όπου κάθε παίχτης αφού παρουσίαζε 5 πράγματα γιά τον ίδιο, πρότεινε άλλους 5 να συνεχίσουν.
Είχα πάρει μέρος κατόπιν πρότασης της φίλης eleni63.
Τώρα, ένα παρόμοιο παιχνίδι, αλλά με τις 7 καλύτερες ταινίες που έχει δεί κάποιος. Αυτός με την σειρά του προτείνει άλλους 5.
Μιά και με πρότεινε ο φίλος dormammu, συνεχίζω την αλυσίδα.

Δεν θα αναφερθώ σε μεγάλες παραγωγές ή σε all time classic τανίες. Αυτές είναι γνωστές σε όλους.
Θα αναφερθώ σε ταινίες απλά ψυχαγωγικές, αλλά που μερικές σου αφήνουν και ένα βαθύτερο νόημα. Επρεπε να αναφέρω πάνω από 100, θα περιοριστώ μόνο σε 7, τηρώντας τον κανόνα του παιχνιδιού.
Δεν συμπεριλαμβάνω καμμία ελληνική, όχι φυσικά πως δεν υπάρχουν, αλλά το 7 είναι πολύ περιοριστικό.
Ξεκινώ λοιπόν με την χρονολογική σειρά παραγωγής τους.



1. Γυμνοί στον Ηλιο (Plein Soleil), 1961. Αστυνομικό δράμα.

Σκηνοθεσία του μεγάλου Γάλλου, Ρενέ Κλεμάν.

Πρωταγωνιστούν οι Αλέν Ντελόν, Μωρίς Ρονέ, Μαρί Λαφορέ

Μουσική : Νίνο Ρότα.

Το σενάριο είναι βασισμένο στο μπεστ σέλλερ της Πατρίτσια Χαισμίθ, "Ο κύριος Ρίπλευ", όπου ένα πλούσιος Αμερικανός επιστρατεύει, με αδρή αμοιβή, τον παιδικό, φτωχό αλλά πολυπράγμονα παιδικό φίλο του γιού του, ώστε να τον πείσει να γυρίσουν πίσω στην Αμερική, ενώ αυτός ζεί σαν πλέι μπόι στην μαγευτική καλοκαιρινή νότια Ιταλία. Στόρυ, δυνατό με ανατροπές και απρόβλεπτο τέλος.

Η ταινία ξαναγυρίστηκε το 1999 σε σκηνοθεσία Σίντνει Πόλακ με πρωταγωνιστές τους Ματ Ντέημον και Γουίνεθ Πάλτροου.

Μερικοί έγραψαν πως το ριμέικ είναι καλύτερο, άποψη με την οποία δεν συμφωνώ καθόλου. Οσο καλός ηθοποιός κι αν είναι ο Ματ Ντέημον, δεν μπορεί να φθάσει την ανέμελη αλητεία και την πανέμορφη φιγούρα του Ντελόν. Η μουσική του Ρότα απλά μαγευτική και σε τέλεια αρμονία με τα πανέμορφα τοπία ( Νάπολη, Ταορμίνα) της νότιας Ιταλίας των αρχών του '60. Οι κριτικοί της εποχής είχαν γράψει πως ο Ντελόν ήταν τόσο τέλειος στον ρόλο του, επειδή έπαιζε κατά κάποιο τρόπο ένα κομμάτι της πραγματικής του ζωής.

2. Ο φανφαρόνος (Il sorpasso = Το προσπέρασμα). 1962. Δραματική κομέντι.

Σκηνοθεσία του Ντίνο Ρίτσι.

Πρωταγωνιστούν οι Βιτόριο Γκάσμαν, Ζαν Λουί Τρεντινιαν, Κατρίν Σπαάκ.

Συμμετέχει επίσης μιά πανέμορφη Λάντσια Αουρέλλια Β24.

Ασπρόμαυρη ταινία, στην οποία ο σαραντάρης, απένταρος πλει μπόι Γκάσμαν, προσπαθώντας να ξοδέψει την μέρα του στην έρημη Αυγουστιάτικη ιταλική μεγαλούπολη, συναντά τυχαία τον άγνωστο γι αυτόν, ντροπαλό νεαρό φοιτητή Τρεντινιάν και τον παρασύρει στο δραματικό τέλος του.

Μία ταινία που δείχνει την διαφορά μεταξύ των έμπειρων και άπειρων της ζωής και την τραγική κατάληξη που μπορεί να έχουν οι τελευταίοι από την μιά στιγμή στην άλλη.

3. Μονομαχία στο Ελ Πάσο ( Per qualche dollaro in piu = Γιά λίγα δολλάρια ακόμη).1965. Γουέστερν.

Σκηνοθεσία : Σέρτζιο Λεόνε.

Μουσική του Ενιο Μορικόνε.



Πρωταγωνιστούν : Κλίντ Ηστγουντ, Ζαν Μαρία Βολόντε, Λη Βαν Κλiφ.






Δεν χρειάζεται να πώ πολλά γιά την πασίγνωστη αυτή δεύτερη ταινία της τριλογίας του Λεόνε. Πρώτη το "Γιά μιά χούφτα δολλάρια", τρίτη " Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος".




Ταινίες που ήταν μιά όαση μέσα στα ανόητα γουέστερν που γυρίζονταν σωρηδόν την εποχή εκείνη μέσα σε δυό μέρες από γραφικούς σκηνοθέτες και ηθοποιούς, στα στούντιο της τσινετσιτά, αφού είχαν σταματήσει οι μεγάλοι αμερικανοί του είδους, όπως ο Φόρντ, ο Χαθαγουέι, ο Χιούστον.

Μαθητής γυμνασίου τότε θυμάμαι τις κόντρες με τους φίλους, γιά το ποιά ήταν η καλύτερη μουσική, της πρώτης ή της δεύτερης. Αργότερα μπήκε στην κόντρα και η μουσική της τρίτης.

4.. Ο εξορκιστής (The exorcist).1973. Ταινία τρόμου.

Σκηνοθεσία : Γουίλιαμ Φρίντκιν

Πρωταγωνιστούν : Λίντα Μπλέρ, Μαξ Φον
Σύντοβ, Ελεν Μπερστάιν, Τζέισον Μίλλερ







Μιά ακόμη ταινία σταθμός. Ταινία που έσπασε τα ταμεία, αλλά έκανε και πολλούς να μη μπορούν να κοιμηθούν τα βράδυα.

Οπως γίνεται συνήθως, γυρίστηκαν αμέσως δεκάδες άλλες με το ίδιο ή παρόμοιο θέμα.
Αυτή που ξεχώρισε πάντως, ήταν η πρώτη "Προφητεία" με τον Γκρέγκορυ Πεκ.





5. Αρωμα γυναίκας (Scent of a woman). 1992. Κοινωνική

Σκηνοθεσία : Μάρτιν Μπρέστ.



Μουσική : Τόμας Νιούμαν
Πρωταγωνιστούν : Αλ Πατσίνο, Κρίς Ο' Ντόνελ, Φιλίπ Σέιμουρ Χόφμαν, Γκάμπριεέλ Ανγουάρ.



Ριμέικ της ταινίας του Ντίνου Ρίτσι (1974) με τον Βιττόριο Γκάσμαν σε έναν απ' τους πιό γνωστούς ρόλους του.

Ένας μαθητής που μαζεύει χρήματα για τις διακοπές των Χριστουγέννων δέχεται να φυλάξει μερικές μέρες τον Φρανκ Σλέιντ, έναν τυφλό απόστρατο αξιωματικό. Όμως, ανήμερα των Ευχαριστιών, ο Φρανκ βάζει τα καλά του και αποφασίζει να βγει και να διασκεδάσει στη Νέα Υόρκη.






Ρεσιτάλ ηθοποιίας του Πατσίνο σαν τυφλός.



Αξέχαστες οι σκηνές του χορού και της οδήγησης της Φερράρι στους δρόμους της Νέας Υόρκης





6. Η τελευταία έξοδος : Ρίτα Χεηγουόρθ, ( The Shawshank Redemption).1994.
Αστυνομική Περιπέτεια.

Βασισμένη στο μυθιστόρημα του Στήβεν Κινγκ

Σκηνοθεσία : Φράνκ Ντάραμποντ

Πρωταγωνιστούν : Τίμ Ρόμπινς, Μόργκαν Φρήμαν

"Ο φόβος μπορεί να σε κρατήσει φυλακισμένο…Η ελπίδα μπορεί να σε πελευθερώσει." Τα παραπάνω ίσως να είναι αρκετά για να περιγράψουν την ιστορία του Andy Dufresne, ο οποίος φυλακίστηκε επειδή δολοφόνησε εν ψυχρώ τη γυναίκα του και τον εραστή της. Από την άλλη, ίσως και να μην αρκούν… Για την ιστορία, ο ίδιος δεν έπαψε να ισχυρίζεται ότι είναι αθώος και ότι τον φόνο διέπραξε κάποιος άλλος…."

«I hope the Pacific is as blue as it has been in my dreams»

Δεν προσθέτω τίποτα άλλο γιά την ταινία.

Οποιος δεν την έχει δεί, ας φροντίσει να το κάνει.

Ενας ύμνος στην υπομονή, την ελπίδα και την φιλία

7. The Sleepers , 1996. Κοινωνική.



Σκηνοθεσία : Μπάρυ Λεβίνσον.

Πρωταγωνιστούν : Τζέισον Πάτρικ, Μπράντ Πιτ, Κέβιν Μπέικον, Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Ντάστιν Χόφμαν, Βιττόριο Γκάσμαν.

Σενάριο βασισμένο στο ομόνυμο βιβλίο του Λορέντζο
Καρκατέρρα, πάνω σε πραγματική ιστορία των παιδικών του χρόνων.

Η ιστορία μιάς παρέας μικρών φίλων σε μιά γειτονιά της Νέας Υόρκης, και πως ένα περιστατικό σημαδεύει την μετέπειτα ζωή τους. Υπέροχες ερμηνείες , καλό σενάριο.

Μία αναφορά στο μεγάλο κεφάλαιο που λέγεται ΦΙΛΙΑ, και το πως λειτουργούν οι διάφοροι κώδικες ηθικής πάνω σ' αυτό.

Τελειώνοντας εδώ, πρέπει να προτείνω άλλους 5.

Είναι λοιπόν οι παρακάτω :

1. doctor

2. eleni63

3. zinon

4. mickey

5. aphrodite

*************************************************************************

HAPPY EASTER TO EVERY ONE

Γεννέθλια

Χθές, είναι ήδη 12:03, είχα τα γεννέλια του blog μου.
Αλήθεια πότε πέρασε ένας χρόνος!

Περίμενα την χθεσινή μέρα γιά να ανεβάσω πόστ, να ταιριάξει και επετειακά, αλλά δυστυχώς η γκατεμιά χτύπησε.
Την ώρα που σχεδόν τελείωνα, βάζοντας τον σκάννερ στη πρίζα, έκλεισα κατά λάθος τον διακόπτη του πολύπριζου και έτσι φεύ, χάθηκαν τα πάντα, αφού έσβησε και το PC.
Νά μαι λοπόν φτου κι απ' την αρχή, ας είναι, συμβαίνουν κι αυτά.

Υποσχόμενος στην eleni63, την συνέχιση της γνωστής πυραμίδας, είναι λοιπόν ευκαιρία να γράψω 5 πράγματα γιά μένα.





Γεννήθηκα στην Σαλονίκη, που λέει και ο Νιόνιος, από πρόσφυγες μικρασιάτες γονείς.Μεγάλωσα στην Τούμπα, και κατόπιν


έζησα γιά λίγα χρόνια στην περιοχή της Σαλαμίνας. Υπήρξα μάλιστα και γείτονας, κατά κάποιον τρόπο, με τον Νιόνιο, γιατί αυτός ήδη είχε κατεβεί στην Αθήνα.
Τα τελευταία είκοσι χρόνια μένω στην Αρετσού( δές και σαρδέλλα Αρετσούς που φώναζαν οι πλανόδιοι ψαράδες) η οποία είναι περιοχή του δήμου Καλαμαριάς.




Τα τελευταία χρόνια, μαζί με την Νέα Κρήνη έγιναν και in περιοχές, τρομάρα μας.



Σπούδασα ηλεκτρονικός από αγάπη στο αντικείμενο και είμαι από τους λίγους τυχερούς πιστεύω, που είχα την δουλειά μου σαν χόμπυ. Εδώ και λίγο καιρό κάθομαι σαν retired.
Με ενδιαφέρει όμως η ηλεκτρονική και παρακολουθώ τα πάντα. Τηλεπικοινωνίες ( η ειδικότητα μου γάρ), δίκτυα, εικόνα, ήχο, πληροφορική, τα πάντα, όσο μπορώ.

Είμαι παντρεμένος πολλά χρόνια, με δυό γιούς.
Γιά τον χαρακτήρα μου δεν μπορώ να πώ πολλά, γιατί ούτε εγώ ο ίδιος τον γνωρίζω καλά καλά. Πιστεύω σίγουρα όμως στην ΦΙΛΙΑ, ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ και ΕΥΘΥΤΗΤΑ. Η τελευταία μάλιστα είχε σαν συνέπεια να χάσω αρκετά στην ζωή μου. Δεν μετανοιώνω όμως.

Ένα μου παράπονο είναι ότι δεν εχω διαβάσει πολλά βιβλία (που είσαι Γάτε να το διαβάσεις να φρικιάσεις), ή τουλάχιστον αυτά που θα ήθελα να διαβάσω. Δεν το κατάφερα λόγω τεμπελιάς και ενασχόλησης με πιό ενδιαφέροντα πράγματα της νιότης. Ετσι μερικές φορές δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω μερικούς σχολιαστές στον Γάτο, όταν κάνουν διάφορες παραπομπές σε συγγραφείς ή θεωρίες γιά να ενισχύσουν και υποστηρίξουν τις απόψεις τους με μακροσκελή σεντόνια. Ποτέ όμως δεν είναι αργά γιά να αρχίσω.

Από μουσική, οι προτιμήσεις μου, είτε ελληνική είτε ξενη, περιλαμβάνουν ένα ευρύ φάσμα.
Ακούω σχεδόν τα πάντα αρκεί να μου αρέσουν.
Αγαπώ τα ταξίδια (λεφτά να υπάρχουν), το ποδόσφαιρο, το μπιλιάρδο (έχω αφιερώσει και σχετικό ποστ), τους πάσης φύσεως αγώνες αυτοκινήτου και τα αυτοκίνητα. Παλιά και καινούργια. Πού είσαι φίλε Andy;


Εχω αρκετούς φίλους παλιούς αγωνιζόμενους και θυμάμαι τις ώρες που περνούσαμε συζητώντας στον χώρο του παλιού ΑΟΘ που είχε και μπαράκι. Είμαι αδιάκοπος αναγνώστης σχετικού περιοδικού σχεδόν τριάντα χρόνια, από τις σελίδες του οποίου γνώρισα και τον Γάτο, όταν αρθογραφούσε εκεί.
Οποιος λοιπόν θέλει μιά γρήγορη βόλτα ας ανέβει προς τα πάνω. Εξαιρούνται φυσικά οι γρηγορότεροι μου και οι έχοντες δυνατότερα εργαλεία όπως ξέρω ότι είναι μερικοί συνμπλόκερς, γιά να μη λέμε και ονόματα, ή μήπως είναι περισσότεροι;


Η φωτογραφία είναι από τα αγαπημένα μου, έχω πάνω από 7-8 μηχανές, φτηνές, ακριβές, αναλογικές ή ψηφιακές.

Εδώ και ένα χρόνο μπήκα εξ αιτίας του Γάτου και πειραματιζόμενος, στον χώρο του blogging.Πολύ χρονοβόρο ρε παιδιά, απορώ πως προλαβαίνετε. Τουλάχιστον εσείς που εργάζεστε. Μόνο τον Γάτο να παρακολουθείς φτάνει. Άντε να επισκεφτείς και πέντε- δέκα φίλους, φίλες που γνώρισες, να ρίξεις και κανένα σχολιάκι. Το φαγες το οκτάωρο. Με το πόστ αυτό και με την ατυχία που ανέφερα στην αρχή, έχω 3 ώρες. Θέλω να προσθέσω και κανα δυό φώτο, θα φθάσω τις 4 . Δεν πειράζει , εξ άλλου το κέφι μας κάνουμε.

Τελειώνοντας εδώ, πρέπει να προτείνω 5 μπλόγκερς για την συνέχεια του παιχνιδιού.

Λοιπόν,


mtryfo, είναι και γειτόνισσα ευκαιρία να φτιάξει blog


xenia, δεν έχει blog, είναι ευαίσθητη και έχει πολύ καλή γραφή, ευκαιρία λοιπόν.


isisdoros, μπορεί να γράψει πολλά μόνο με εικόνες, είναι άπαιχτος.


mickey, ξέρω πως δεν θα διαβάσει το ποστ. Εδώ το δικό του μπλόγκ δεν παρακολουθεί.


aphrodite, μήπως έπαιξε; Δεν θυμάμαι. Που να ψάξω, τόσα μπλόγκ που έχει ανοίξει;
Δεν πειράζει ας ξαναπαίξει, έτσι κι αλλιώς είναι ανεξάντλητη.




Υ.Γ. Οι φώτο είναι δικές μου εκτός της πρώτης όπου έκανα το μοντέλο.

Ενα "γειά".....στον Andy

Πρίν λίγες μέρες μετά από σκέψεις που τις αναλύει στο blog του, ο Andy σταμάτησε το blogging. Μερικές αιτίες είναι , πάντα κατά τον ίδιο, η μερικώς άρση της ανωνυμίας του, η βαρεμάρα, η κούραση.Ο Νίκος Δήμου, σχολιάζοντας στο blog του Doncat2 την αποχώρηση του απ' το blogging, ομολογεί πως ήταν ο καλύτερος του blogger.


Με την σειρά μου, αισθάνομαι την υποχρέωση να του κάνω μιά μικρή αφιέρωση με ένα post.


1. Γιατί ήταν ο πρώτος σχολιαστής στο blog μου ( 1 Μαρτίου 2006). Ο Andy, σε ένα αγαπημένο θέμα μας, γιά τα αυτοκίνητα, έγραφε τα εξής :

"Καλορίζικος!M3 χωρίς σκέψη.Εξωγήινο το Evo αλλά η πίσω κίνηση είναι ένα απ' τα ομορφότερα δώρα που δόθηκαν στον Άνθρωπο. " Πεμπτη 22 Ιουνίου 2006.

Το πρώτο σχόλιο μετά 4 μήνες σχεδόν! Ήταν λοιπόν η αφορμή γιά να συνεχίσω.

2. Ηταν από τους καλύτερους σχολιαστές κατά την ταπεινή μου γνώμη και μάλιστα με μιά έμφυτη ευγένεια. Γραφή μεστή, κατανοητή, πολλές φορές χιουμοριστική (Θεός Ηφαιστος vs Θεάς Αφροδίτης, στο Doncat2). Γραφή χωρίς μεγαλόσχημες, μακροσκελείς αναλύσεις και μερικές φορές φανφάρες, στις οποίες επιδίδονται μερικοί θέλοντας να κάνουν επίδειξη γνώσεων. Μία γραφή καθόλου κουραστική.

3. Η προσφορά αποστολής των δώρων του Doncat σε πάνω από 115 σχολιαστές, δεν είναι μικρό πράγμα.

Πήρα λοιπόν χθές από την βιντεολέσχη το "The Shawshank Redemption" και το ξαναείδα μετά από χρόνια, σαν ένα "γειά".

Οπως λέει και ο Γάτος μπορεί να απέδρασε, εγώ θα προσθέσω πως μάλλον μπορεί και να σκότωσε τον Andy, αλλά πολύ πιθανό να μετεμψυχωθεί σε κάτι άλλο. Ισως κάπου να βρούμε ένα κρυμένο γράμμα του.

Το εύχομαι, όπως πιστεύω και άλλοι, γιατί η απουσία του μας είναι αισθητή.

Περί..... μπιλιάρδου

Το μεγαλύτερο νεανικό μου πάθος ήταν το μπιλιάρδο.


Στα καφενεία της νιότης μου παίζονταν ξερή, πρέφα, 66, κουμ καν, τάβλι, ποδοσφαιράκι. Επαιζα λιγότερο τα πρώτα και περισσότερο ποδοσφαιράκι. Μπιλιάρδο όμως με τις ώρες, σε καθημερινή βάση. Επειδή μάλιστα επαίζα αρκετά καλά, τις περισσότερες φορές την έβγαζα τζάμπα , γιατί την ώρα την πλήρωνε πάντα ο χαμένος. Μερικές φορές έπεφτε και κανένα στοιχηματάκι από πάνω γιά μεγαλύτερο ενδιαφέρον.


Στο λεξικό : (τ0) ουσ. παιχνίδι που παίζεται σε ορθογώνιο τραπέζι με επίστρωση τσόχας, με μπίλιες τις οποίες οι παίχτες χτυπούν με ξύλινες ράβδους, τις στέκες.


Απλοική φυσικά ερμηνεία γιατί είναι πολύ πιο πολλά. Πλαινά τοιχώματα (οι σπόνδες) από καουτσούκ αρίστης ποιότητας. Η βάση του είναι από παχύ μάρμαρο και στα καλά και σωστά μπιλιάρδα υπάρχει ελεγχόμενη θέρμανση γιά να μην αναπηδούν οι μπίλιες όταν κτυπούν στις σπόνδες. Οι μπίλιες καλής ποιότητας παράγονται απο ελεφαντοστούν και είναι πανάκριβες. Οι στέκες πρέπει να είναι ολόισιες. Οι καλές και ακριβές είναι και διαιρούμενες. Έχουν άριστο φινίρισμα και στο κάτω μέρος τους είναι κούφιες όπου ο παίχτης ανάλογα με το παιχνίδι μπορεί να προσθέσει ή να αφαιρέσει στρογγυλά βαρίδια ώστε να πετύχει το ιδανικό βάρος της γιά το ανάλογο παιχνίδι. Φυσικά το έπιπλο πρέπει να είναι πάντοτε εντελώς οριζόντιο. Υπάρχουν δύο βασικές κατηγορίες μπιλιάρδων το αποκαλούμενο γαλλικό και το αμερικάνικο. Το τελευταίο άγνωστο σχεδόν πριν 30-40 χρόνια στην χώρα μας, είναι της μόδας τα τελευταία χρόνια και το παίζουν αρκετοί νεαροί.




Στο γαλλικό υπάρχουν τρείς μπίλιες, ο κάθε παίχτης έχει την δική του και υπάρχει και η τρίτη που είναι κόκκινη και είναι ουδέτερη. Στην βασική παραλλαγή του (την καραμπόλα), προσπαθείς κτυπώντας την δική σου μπίλια να πετύχεις τις άλλες δύο.




Στο αμερικάνικο υπάρχουν 6 τρύπες περιμετρικά και κάθε παίχτης εχει 7 μπίλιες αν δεν κάνω λάθος. Υπάρχει και μιά ουδέτερη μαύρη. Όποιος βάλει στις τρύπες πρώτος τις δικές του και στο τέλος και την μαύρη κερδίζει και την παρτίδα. Αυτό είναι το "οκτάμπαλλο". Υπάρχουν και δώ παραλλαγές, όπως το "εννιάμπαλο" κλπ.

"THE HUSTLER"


Η ταινία του Ρομπερτ Ροσεν , γυρισμένη το 1961, με θέμα το επαγγελματικό αμερικάνικο μπιλλιάρδο. Στην Ελλάδα παίχτηκε με τον τίτλο "Ο κόσμος όλος είναι δικός μου". Ο Πολ Νιούμαν συγκλονιστικός, παίζοντας τον νεαρό "Fast Eddie" προσπαθούσε να κατακτήσει τον κόσμο μέσω του μπιλιάρδου. Ηταν υποψήφιος γιά το όσκαρ ανδρικού ρόλου αλλά τον αδίκησαν. Το κέρδισε μετά από πολλά χρόνια, επειδή του το χρωστούσαν στο σίκουελ "Το χρώμα του χρήματος", όπου βετεράνος πλέον πατρονάριζε τον άχρωμο, στον ρόλο του νεαρού παίχτη, Τομ Κρούζ.

Οι χώροι που υπήρχαν καλά μπιλιάρδα ήταν πάντοτε λιγοστοί στην Ελλάδα. Στα περισσότερα καφενεία ήταν πάντοτε μικρότερων διαστάσεων του κανονικού, γιά εξοικονόμηση χώρου. Οι τσόχες λιωμένες ή και σχισμένες, μπίλιες σαν δεκαεξάγωνα, στέκες άθλιες. Στις γαλλικές αστυνομικές ταινίες υπήρχαν αρκετές σκηνές από χώρους μπιλιάρδων που πάντοτε θαύμαζα. Σήμερα μερικά κέντρα μπόουλιγκ και κάποιοι άλλοι χώροι έχουν σχετικά καλά μπιλιάρδα και καλό περιβάλλον.

Σταμάτησα το καθημερινό παίξιμο όταν τέλειωσα τις σπουδές μου και πήγα φαντάρος. Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια και ζήτημα αν έπαιξα δυό-τρείς φορές. Τον τελευταίο όμως καιρό, με έναν φίλο, άρχισα να το ξαναθυμάμαι δειλά δειλά. Είναι και ο χώρος σχετικά κοντά, βρίσκεις να παρκάρεις και εύκολα. Έχει μουσική, μπάρ και καλό σέρβις.

Αυτό που δεν συμπάθησα ποτέ είναι το αμερικάνικο, το θεωρώ χαζό μπροστά στο γαλλικό, γιά τον λόγο ότι σημαντικό ρόλο παίζει και η τύχη. Γενικά το μπιλιάρδο γιά κάποιον άσχετο είναι ένα παιχνίδι ανιαρό. Γιά έναν μύστη όμως; Να μερικά πράγματα που χρειάζεται, φαντασία, επιδεξιότητα, ηρεμία, αυτοσυγκέντρωση. Γιατί όχι; Και φυσική κατάσταση, ευλυγισία, δύναμη, καλή όραση. Το σπουδαιότερο από όλα είναι πως θέλει χρόνο, πολυ χρόνο και υπομονή.

Στην ουσία είναι παιχνίδι που εφαρμόζεις θεμελιώδεις νόμους της μηχανικής φυσικής, την ορμή και την κρούση.

Τον περασμένο χρόνο, τον Ιούνιο αν θυμάμαι καλά, έγινε στον Βόλο το παγκόσμιο πρωτάθλημα ¨τρίσπονδων" (3-Chusion), μία από τις δυκολότερες παραλλαγές του γαλλικού. Θεωρώ πάντως δυσκολότερη τις "μπρικόλες". ( Πρέπει να αναφέρω πως υπάρχει αρκετά μεγάλη ορολογία σχετικά με το μπιλιάρδο). Ήρθαν οι καλύτεροι γκράν μαίτρ του είδους, με αρκετά εκατομμύρια ευρώ κέρδη τον χρόνο. Το κάλυψε σχεδόν όλο η ψηφιακή τηλεόραση. Μπόρεσα να γράψω μία τετράωρη κασέτα με τα καλύτερα "χτυπήματα".

Ήταν ενα πρωτάθλημα φαντασίας , ικανότητας και ψυχραιμίας.


(Η δεύτερη και τρίτη φώτο είναι από τον χώρο που παίζω μερικές φορές. Με SONY DSC P-200)